آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ١٢ - نام و نسب

مختصرى از زندگينامه مؤلّف‌

نام و نسب‌

نام شريفش «احمد بن محمد بن فهد اسدى حلّى»، كنيه‌اش ابو العباس و لقبش جمال الدين يا جمال السالكين است.

در سال ٧٥٧ هجرى قمرى در شهر حلّه عراق ديده به جهان گشود و در همانجا شروع به تحصيل و كسب مدارج علمى و عملى نمود[١] پس از كسب معارف و فضايل، خود بصورت مرجعى براى علما درآمد و حوزه تدريس را در مدرسه «زينبيه حلّه» داير نمود و طلّاب از چشمه‌هاى علوم و انوار و فيوضات معرفتش، بهره‌ها بردند.

شيخ ما علاوه بر تدريس، به كار تأليف نيز اشتغال داشت كه تاكنون ٤٧ كتاب و رساله به نام ايشان در موضوعات مختلف مانند: فقه، اخلاق، كلام و تاريخ، به ثبت رسيده است.

در احوالاتش آورده‌اند كه حضرت على- ٧- را در عالم خواب ديد، درحالى‌كه دست سيّد مرتضى علم الهدى (ره) را گرفته، در صحن مطهر نجف اشرف، مشغول راه رفتن هستند و لباسى از ابريشم سبز بر تن دارند.

ابن فهد (ره) جلو رفت و سلام كرد، آنان جوابش را دادند. آنگاه سيد مرتضى (ره) رو به وى كرد و گفت: آفرين بر يارى‌كننده ما اهل بيت، سپس از

[١] - بعد از حمله مغولها و سقوط بغداد،« حلّه» بصورت مركز علمى درآمد كه از ثمراتش، محقّق حلّى، علّامه حلّى، فرزند علّامه فخر المحقّقين، شهيد اول، ابن طاوس و ... مى‌باشند.