آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ١٠ - مقدمه مترجم

آن كردم، هرقدر بيشتر مى‌خواندم، علاقه‌ام به آن افزون‌تر مى‌گشت، اكثر اوقات پس از فراغت از مطالعه، آن را نبوسيده بر زمين نمى‌گذاشتم. در اتاق مطالعه آن را در محلّى قرار دادم كه دائما در معرض ديدم باشد تا با مشاهده آن ياد مطالبش افتاده از خاطرم محو نشود.

هروقت چشمم به جلد آن مى‌افتاد، شور و شعفى در قلبم ايجاد مى‌گشت تا جائى كه بعضى از قسمتهايش را مكرر با دقت، مطالعه و مورد بررسى قرار دادم و هرگاه مطالبش را براى ديگران نقل مى‌كردم در آنان نيز حالتى نظير من ايجاد مى‌شد.

بالاخره پس از گذشت مدتى، تصميم به ترجمه آن گرفتم تا پارسى‌زبانانى كه از زبان عربى بهره‌اى ندارند، از فضايل آن محروم نگردند، لذا با توكل به قدرت لايزال پروردگار متعال، اين كار را شروع كردم.

قبل از آغاز ترجمه، توجه به نكات ذيل ضرورى به نظر مى‌رسد:

١- براى سهولت رجوع و نقل از اين كتاب، علاوه بر ترجمه، متن آيات و روايات نيز آورده شده كه روايات با شماره معين گرديده‌[١] و آدرس آيات هم در پاورقى آمده است.

٢- جهت استفاده بهتر از ترجمه تحت اللفظى پرهيز گرديد و سعى شد مفاهيم و مطالب كتاب، در قالب عباراتى گويا و روان، عرضه گردد.

٣- ممكن است بعضى از روايات نقل شده، از نظر سند غيرمعتبر باشند نظير آنچه از «ابو هريره يا كعب الاحبار» نقل گرديده است، ولى عمل به آنها بلا اشكال است، به خاطر وجود همان مضمون در روايات معتبر يا از باب عمل كردن به روايات «من بلغ»[٢].

[١] - اگر روايتى در دو جا نقل گرديده باشد، فقط آنجا كه كاملتر نقل شده، شماره خورده است.

[٢] - رجوع شود به روايات شماره ١، ٢، ٣ و ٤ در همين كتاب.