آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٥٨٤ - ٨٥ -«الوكيل»

اوّلا- انسان را به واسطه نور توحيد كه بر آن خلقش فرمود، احترام نمود كه خود فرمود:

- فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها[١].

يعنى: «فطرتى است كه خداوند همه را بدان فطرت بيافريد».

و رسولش فرموده:

٨٣٢- «كلّ مولود يولد على الفطرة و انّما ابواه يهوّدانه و ينصّرانه و يمجّسانه».

يعنى: «هر نوزادى بر اساس فطرت توحيدى متولد مى‌شوند، اين پدر و مادر اويند كه وى را يهودى، يا مسيحى و يا مجوسى مى‌نمايند».

ثانيا- پيامبران را فرستاد و نور دين و هدايت را برافراشت.

ثالثا- خلق را هم نسبت به دين ترغيب و تشويق نمود و هم از ترك آن بيم داد.

و رابعا- از طريق امداد و لطف و ... به آنان توفيق مضاعف عطا نمود.

او خدايى است كه ساير حيوانات را نيز به مصالحشان هدايت نمود و چگونگى طلب روزى و جلب شادمانى و دفع ضرر را الهامشان فرمود.

٨٤- «الوفىّ»:

يعنى او به عهد و وعده خود وفا مى‌نمايد.

٨٥- «الوكيل»:

يعنى او متولى ماست و بر حفظ ما قيام كرده، اين معناى وكيل بر مال است.

گاهى اوقات به معناى تكيه‌گاه و پناهگاه نيز آمده، بنا بر اين، توكل يعنى اعتماد و التجاء.

گفته شده «وكيل» يعنى «كفيل» بر روزى بندگان و كسى كه به مصالح آنان قيام نموده است كه خود فرموده است:

[١] - سوره روم، آيه ٣٠.