آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ١٠٩ - صدقه و آداب آن

گفته شده روزى حضرت عيسى- ٧- با اصحابش نشسته بودند كه مردى از كنار آنان گذشت، حضرت به ياران خود فرمود:

١٣٠- «اين مرد خواهد مرد. پس از گذشت زمانى، ديدند آن مرد برگشت در حالى كه يك بار هيزم حمل مى‌كند. اصحاب پرسيدند: اى روح اللَّه! به ما خبر دادى كه او مى‌ميرد ولى الآن مى‌بينيم كه زنده است.

عيسى- ٧- به آن مرد گفت: بار خود را بر زمين بگذار. آن مرد بارش را بر زمين گذاشت و آن را باز كرد، ناگاه ديدند مار بزرگ سياهى در حالى كه سنگى در دهان دارد در بين هيزمهاست. حضرت به آن مرد گفت: امروز چكار كرده‌اى؟

او گفت: اى روح اللَّه! دو قرص نان داشتم، گدايى از كنارم گذشت، يكى از آن دو قرص را به او دادم (يعنى اگر تصدق آن يك قرص نان نبود، آن مار سياه، اين مرد را مى‌گزيد و مى‌كشت)».

امام صادق- ٧- فرمود:

١٣١- «ما احسن عبد الصّدقة الّا احسن الخلافة على ولده من بعده»

. يعنى: «هر كس نيكو صدقه بدهد، خداوند متعال بعد از مرگ او بهتر از آن را براى فرزندانش جايگزين مى‌نمايد».

و نيز از آن حضرت نقل شده است كه (در مورد آيه كريمه‌ وَ أَطْعِمُوا الْقانِعَ وَ الْمُعْتَرَّ[١]. يعنى گوشت قربانى را به قانع و معتر بدهيد تا بخورند فرمود:

١٣٢- «القانع الّذى يسأل و المعترّ صديقك»

. يعنى: «قانع، آن فقيرى است كه درخواست مى‌كند و معترّ، دوست تو مى‌باشد».

[١] - سوره حج، آيه ٣٦.