آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ١٥٦ - فضيلت توكل و معناى آن

در وحى قديم آمده است كه:

٢٢٦- «يا ابن آدم، خلقتك‌ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ مِنْ نُطْفَةٍ فلم أعى بخلقك او يعيينى رغيف اسوقه اليك في حينه»

. يعنى: «اى آدمى زاده! من ابتدا كه تو را از خاك و سپس از نطفه آفريدم، برايم دشوار و سخت نبود، اما قرص نانى كه بخواهم به تو برسانم، براى من دشوار و گران تمام مى‌شود؟».

و نيز براى حضرت عيسى- ٧- اين گونه وحى فرستاد:

٢٢٧- «انزلنى من نفسك كهمّك، و اجعل ذكرى لمعادك، و تقرّب الىّ بالنّوافل و توكّل علىّ اكفك و لا تولّ غيرى فاخذ لك. يا عيسى اصبر على البلاء، و ارض بالقضاء، و كن لمسرّتى فيك، فانّ مسرّتى ان اطاع فلا اعصى. يا عيسى احى ذكرى بلسانك، و ليكن ودّى في قلبك»

. يعنى: «توجه من به تو به اندازه همت تو است. براى روز بازگشت به ياد من باش. به وسيله نوافل و مستحبات، به من نزديك بشو. بر من توكل كن تا تو را كفايت كنم (و اموراتت را بر عهده بگيرم)، مبادا بر غير من تكيه كنى كه مؤاخذه خواهى شد. اى عيسى! در بلا، صبور و در قضاى الهى، راضى باش. به دنبال جلب شادى من باش كه شادى من در اطاعت است و ترك معصيت. اى عيسى ذكر و ياد مرا با زبانت احيا كن و محبت مرا در قلبت نگاهدار».

حضرت صادق- ٧- فرمود:

٢٢٨- «من اهتمّ لرزقه كتب عليه خطيئته»

. يعنى: «كسى كه غصه روزى را بخورد، برايش گناه نوشته مى‌شود».

در روايت آمده است كه:

٢٢٩- حضرت دانيال- ٧- در زمان پادشاه مستكبرى، زندگى مى‌كرد كه وى را دستگير كرده در چاهى قرار داد. به همراه او درندگان را نيز به چاه انداخت، اما آن حيوانات به وى نزديك نمى‌شدند و جراحتى بر او وارد نمى‌كردند.

در اين زمان، خداوند متعال بر پيامبرى وحى فرستاد كه براى دانيال غذايى ببرد.

پرسيد: پروردگارا! مگر دانيال كجاست؟ فرمود: از محل خارج شو، كفتارى به استقبال تو مى‌آيد، به دنبالش برو، تو را به او خواهد رساند.