آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ١٥٧ - فضيلت توكل و معناى آن

آن پيامبر چنين كرد تا به آن چاه رسيد، غذا را به درون چاه هدايت كرد وقتى دانيال آن غذا را در برابر خود ديد گفت:

«الحمد للَّه الّذى لا ينسى من ذكره، و الحمد للَّه الّذى لا يخيب من دعاه، و الحمد للَّه الّذى من توكّل عليه كفاه، و الحمد للَّه الّذى من وثق به لم يكله الى غيره، و الحمد للَّه الّذى يجزى بالاحسان احسانا و بالسّيّئات غفرانا و بالصّبر نجاة

». يعنى: «سپاس خدايى را كه ذاكرش را فراموش نمى‌كند. حمد مخصوص خدايى است كه دعاكننده را نااميد نمى‌نمايد. ستايش از آن خدايى است كه اگر كسى بر او توكل كند، همو برايش كافى است. سپاس از آن خدايى است كه اگر كسى بر او اطمينان كرد به ديگرى موكولش نمى‌كند، حمد مخصوص خدايى است كه نيكى را با نيكى پاسخ مى‌دهد، گناه را با آمرزش و صبر را با نجات».

حضرت صادق- ٧- فرمود:

٢٣٠- «انّ اللَّه ابى الّا ان يجعل ارزاق المتّقين من حيث لا يحتسبون، و لا يقبل لاوليائه شهادة في دولة الظّالمين»

. خداوند متعال روزى متقين را تنها در جايى قرار مى‌دهد كه آنان اصلا گمانش را نمى‌كنند[١] و حضور اوليايش را در دستگاه حكومت ظالمان، نمى‌پذيرد».

از جمله چيزهايى كه خداوند متعال بر حضرت داود- ٧- وحى فرستاد اين بود:

- «من انقطع الىّ كفيته»

[٢].

يعنى: «هر كس از ديگران به سوى من قطع اميد كند، من كفايتش مى‌كنم».

[١] - اشاره است به آيه شريفه‌ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ‌،( سوره طلاق آيات ٢- ٣).

[٢] - در حديث ٤٩ گذشت.