آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٣١٢ - لزوم محبت بين برادران ايمانى

«صاحبه بدرك من النّار فيقول: يا ربّ، انّ فلانا كان يأمرنى بمعصيتك، و يثبطنى عن طاعتك، و يزهّدنى فيما عندك، و لا يحذّرنى لقاءك فاجمع بينى و بينه في هذا الدّرك، فيجمع اللَّه بينهما»

. يعنى: «دو مؤمنى كه در راه خدا با يك ديگر برادر شدند، همين كه يكى‌شان در بهشت درجه‌اى از ديگرى بالاتر مى‌رود، مى‌گويد: پروردگارا! او برادر و دوست من بود، مرا به طاعت تو فرمان مى‌داد، مرا از معصيت تو باز مى‌داشت و نسبت به پاداشهايت، ترغيب و تشويقم مى‌نمود- اين سخنان را آن كه بالاتر قرار گرفته مى‌گويد- (پروردگارا!) او را نيز در همين درجه در كنار من قرار بده. خداوند متعال تقاضايش را پذيرفته هر دو را در يك جا قرار مى‌دهد.

اما دو منافق همين كه يكى در درجه پايين‌ترى از جهنّم قرار مى‌گيرد، مى‌گويد: پروردگارا! فلانى مرا فرمان به معصيتت مى‌داد و از اطاعت تو بازم مى‌داشت، نسبت به اجرهايت، مرا بى‌ميل مى‌كرد و هرگز مرا از ديد تو نمى‌هراساند، (حال كه چنين است) پس من و او را در اين درجه پايين، يك جا قرار بده. خداوند متعال اين دو را نيز در يك محل قرار مى‌دهد».

آنگاه حضرت، اين آيه كريمه را تلاوت فرمود كه:

- الْأَخِلَّاءُ يَوْمَئِذٍ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ إِلَّا الْمُتَّقِينَ‌[١].

يعنى: «روز قيامت دوستان با يك ديگر دشمنند مگر متّقين».

[١] - سوره زخرف، آيه ٦٧.