آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٥١٩ - فصل خاصيتهاى مختلف

وَ الَّذِي هُوَ يُطْعِمُنِي وَ يَسْقِينِ‌.

يعنى: «همان خدايى كه مرا غذا مى‌دهد و سيرابم مى‌كند»، خداوند عزيز و جليل، او را از غذاى بهشت بهره‌ور و از نوشيدنى آنجا سيراب مى‌سازد. و وقتى كه بگويد:

- وَ إِذا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ‌.

يعنى: «و چون بيمار شوم، او شفايم مى‌دهد».

خداوند متعال آن را كفاره گناهانش قرار مى‌دهد. و هنگامى كه بگويد:

- وَ الَّذِي يُمِيتُنِي ثُمَّ يُحْيِينِ‌.

يعنى: «خدايى كه مرا مى‌ميراند و سپس زنده‌ام مى‌كند».

خداوند متعال او را چون شهدا مى‌ميراند و چون اهل سعادت زنده‌اش مى‌كند. و آنگاه كه بگويد:

- وَ الَّذِي أَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لِي خَطِيئَتِي يَوْمَ الدِّينِ‌.

يعنى: «همان خدايى كه چشم اميد دارم روز قيامت خطايم را بيامرزد».

خداوند متعال تمام خطاهايش را مى‌بخشد اگر چه بيشتر از كف دريا باشد.

و وقتى كه بگويد:

- رَبِّ هَبْ لِي حُكْماً وَ أَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ‌.

يعنى: «پروردگارا! به من حكمت عطا كن و مرا به صالحين ملحق گردان».

خداوند متعال به او حكمت داده به صالحين گذشته و صالحين آينده ملحقش مى‌نمايد. و هنگامى كه بگويد:

- وَ اجْعَلْ لِي لِسانَ صِدْقٍ فِي الْآخِرِينَ‌.

يعنى: «زبانى راستگو ميان اقوام آينده عطايم كن».

خداوند عزيز و جليل، برايش برگه سفيدى مى‌نويسد كه فلانى فرزند فلانى از راستگويان است. و وقتى كه بگويد:

- وَ اجْعَلْنِي مِنْ وَرَثَةِ جَنَّةِ النَّعِيمِ‌.

يعنى: «مرا از وارثان بهشت پر نعمت قرار بده».