آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ١٠٤ - ب - دعاى فقير

يعنى: «خداوند متعال در ساعاتى نماز را بر شما واجب ساخت كه محبوبترين اوقات نزد اوست، پس بعد از انجام نماز، از خدا حاجاتتان را درخواست كنيد».

از امير المؤمنين على- ٧- نقل است كه فرمود:

١١٥- «لا ينفتل العبد من صلاته حتّى يسأل اللَّه الجنّة، و يستجير به من النّار، و ان يزوّجه حور العين»

. يعنى: «بنده از نماز برنگردد مگر اينكه: از او بهشت را طلب كند، از آتش جهنم به او پناه ببرد و از او بخواهد كه حور العين را به تزويجش در آورد».

«ابى حمزه» گويد: شنيدم كه ابا جعفر امام محمد باقر- ٧- مى‌فرمود:

١١٦- «اذا قام المؤمن في الصّلاة بعث اللَّه حور العين حتّى يحدقن به، فاذا انصرف و لم يسأل اللَّه منهنّ شيئا تفرّقن متعجّبات».

يعنى «وقتى مؤمنى به نماز مى‌ايستد، خداوند متعال حور العين را مأمور مى‌كند كه دور او را بگيرند، اگر اين مؤمن بعد از نماز برخيزد و از خدا آنان را طلب نكند، آن حور العين با تعجّب متفرق مى‌شوند».

«فضل بقباق» از امام صادق- ٧- روايت كرده است كه فرمود:

١١٧- «يستجاب الدّعاء في اربعة مواطن: في الوتر، و بعد الفجر، و بعد الظّهر، و بعد المغرب»

. يعنى: «دعا در چهار موقعيت مستجاب مى‌شود: در نماز وتر، بعد از صبح، بعد از ظهر، و بعد از مغرب».

و در روايتى آمده كه بعد از مغرب، سجده كند و در سجودش دعا نمايد.

ب- دعاى فقير:

وقتى چيزى به فقير مى‌دهند اگر فقير در حق آن دهنده، دعا كند، مستجاب است، اما اگر در همان حال در حق خودش دعا نمايد، مستجاب نيست.