آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ١٩١ - دوم

- كَلَّا إِنَّ الْإِنْسانَ لَيَطْغى‌ أَنْ رَآهُ اسْتَغْنى‌[١].

يعنى: «انسان طاغى مى‌شود زمانى كه مال و دارايى را ببيند».

و رسولش- ٦- فرمود:

٢٨٠- «ايّاكم و فضول المطعم فانّه يسمّ القلب بالقسوة»

. يعنى: «خود را از غذاهاى اضافى دور نگه داريد، چون بر قلب، داغ قساوت مى‌نهد».

«حسان بن يحيى» از امام صادق- ٧- روايت كرد:

٢٨١- «مرد فقيرى نزد رسول خدا- ٦- آمد در حالى كه مرد پولدارى كنار حضرت نشسته بود تا اين فقير آمد، آن پولدار لباسش را جمع كرد و از او دور شد، رسول خدا- ٦- به او فرمود: چه شده كه چنين كردى؟ آيا ترسيدى كه فقر او به تو برسد يا پول تو به وى؟

آن مرد گفت: حال كه چنين فرمودى، من نصف مالم را به اين مرد مى‌دهم.

حضرت رو به مرد فقير كرد، فرمودند: آيا از او مى‌پذيرى؟

گفت: نه! فرمود: چرا؟

گفت: چون مى‌ترسم من هم مانند او شوم».

و از همان حضرت نقل شده است كه فرمود:

٢٨٢- «في الانجيل: انّ عيسى- ٧- قال: اللّهمّ ارزقنى غدوة رغيفا من شعير، و عشيّة رغيفا من شعير، و لا ترزقنى فوق ذلك فاطغى»

. يعنى: «در كتاب انجيل آمده است: حضرت عيسى- ٧- به خدا گفت: خدايا: يك قرص نان جوين صبح به من بده و يك قرص شب، بيش از اين مده كه موجب طغيانم مى‌گردد».

[١] - سوره علق، آيه ٦- ٧.