آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢٩٢ - تنبيه

از رسول خدا- ٦- نقل است كه فرمود:

٤٦٣- «مرّ موسى برجل من اصحابه و هو ساجد و انصرف من حاجته و هو ساجد، فقال- ٧- لو كانت حاجتك بيدى لقضيتها لك، فاوحى اللَّه عزّ و جلّ اليه يا موسى، لو سجد حتّى ينقطع عنقه ما قبلته او يتحوّل عمّا اكره الى ما احبّ»

. يعنى: «حضرت موسى- ٧- بر سر راهى، فردى از يارانش را ديد كه در سجده است (از آنجا رفت و) كارش را انجام داد و برگشت، ديد هنوز در سجده است، گفت: اگر حاجت تو در دست من بود آن را برايت برآورده مى‌ساختم. خداوند عزيز و جليل به او وحى كرد كه: اى موسى! اگر آنقدر سجده كند تا گردنش قطع شود، او را نخواهم پذيرفت مگر آنكه دست از كارهاى زشتش برداشته به چيزهايى كه من آن را دوست دارم، روى نمايد».

در روايت ديگر آمده است كه:

٤٦٤- «انّ موسى مرّ برجل و هو يبكى ثمّ رجع و هو يبكى قال: الهى عبدك يبكى من مخافتك، قال اللَّه تعالى: يا موسى، لو بكى حتّى نزل دماغه مع دموع عينيه لم اغفر له و هو يحبّ الدّنيا»

. يعنى: «حضرت موسى- ٧- بر سر راهش مردى را ديد كه گريه مى‌كند، رفت و برگشت، ديد هنوز گريه مى‌كند، گفت: خدايا بنده‌ات از ترس تو است كه اشك مى‌ريزد. خداوند متعال فرمود: اى موسى! اگر اين فرد آنقدر گريه كند تا مغز سرش به همراه اشك چشمش خارج شود تا وقتى كه دنيا را دوست دارد، او را نخواهم آمرزيد».

و در آنچه كه بر حضرت موسى- ٧- وحى فرستاد، آمده است:

٤٦٥- «يا موسى، ادعنى بالقلب التّقىّ و اللّسان الصّادق»

. يعنى: «اى موسى! مرا با قلبى بى‌گناه و پاك و زبانى صادق و راستگو بخوان».

از امير المؤمنين على بن ابى طالب- ٧- نقل است كه فرمود:

٤٦٦- «الدّعاء مفاتيح النّجاح و مقاليد الفلاح، و خير الدّعاء ما صدر عن صدر نقىّ و قلب تقىّ، و في المناجاة سبب النّجاة، و بالاخلاص يكون الخلاص، فاذا اشتدّ الفزع فالى اللَّه المفزع».