آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢٩٦ - ك - اعتراف به گناه قبل از درخواست و ذكر حاجات

ثالثا: ديگر از فوايد ذكر گناهان، خوف و ترس از ذات اقدس الهى و رقّت قلب است كه حضرت صادق- ٧- فرمود:

- «اذا رقّ احدكم فليدع، فانّ القلب لا يرقّ حتّى يخلص»

[١].

يعنى: «هر يك از شما آنگاه كه قلبش شكست، حتما دعا كند، چون قلب تا صاف نشود، نمى‌شكند».

رابعا- چه بسا شكستن قلب موجب ريزش اشك گردد كه اين نيز خود ادبى از آداب دعاست، بنا بر اين، ادبى، موجب فراهم شدن ادب ديگر گرديد.

و خامسا- فرمان امام صادق- ٧- است كه فرمود:

- «انّما هى المدحة ثمّ الثّناء ثمّ الاقرار بالذّنب ثمّ المسألة انّه و اللَّه ما خرج عبد من الذّنب الّا بالاقرار»

[٢].

يعنى: «اوّل مدح الهى، بعد ثنا و ستايش، سپس اقرار به گناهان، آنگاه سؤال و درخواست كه به خدا سوگند! هيچ بنده‌اى از گناه خارج نشد، مگر به سبب اقرار به آن».

بنا بر اين، اقرار به گناه پنج فايده دارد:

اوّل- منقطع شدن به سوى خداوند متعال.

دوّم- شكسته شدن قلب (كه فضايلش گذشت).

سوّم- سبب رقّت قلب است كه خود دليل بر اخلاص است و در نتيجه موجب اجابت دعا مى‌گردد.

چهارم- چه بسا موجب گريه نيز گردد كه گريه كردن، خود سيد الآداب است.

پنجم- موافقت نمودن با فرمان حضرت صادق- ٧-.

[١] - در حديث ٣٠٧ گذشت.

[٢] - در حديث ٤٢٤ گذشت.