آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٣١٦ - بر آوردن حاجات مؤمن

«ابراهيم تيمى» گويد: حضرت امام جعفر بن محمد الصادق- ٧- در مسجد الحرام در حالى كه بر من تكيه داده بود، فرمود:

٥١٤- «الا اخبرك- يا ابراهيم- مالك في طوافك هذا؟»

. يعنى: «آيا نمى‌خواهى به تو خبر بدهم كه چه اجرهايى در اين طوافت دارى؟).

گفتم: آرى، فدايت شوم! فرمود:

- «من جاء الى هذا البيت عارفا بحقّه فطاف به اسبوعا و صلّى ركعتين في مقام ابراهيم، كتب اللَّه له عشرة آلاف حسنة، و رفع له عشرة آلاف درجة»

. يعنى: «كسى كه به اين خانه بيايد و حقش را درك كند، هفت بار طواف نمايد و دو ركعت نماز در مقام حضرت ابراهيم- ٧- بگزارد، خداوند متعال براى او ده هزار حسنه مى‌نويسد و ده هزار درجه بالايش مى‌برد».

آنگاه فرمود:

- «الا اخبرك بخير من ذلك؟»

. يعنى: «آيا نمى‌خواهى بهتر از اين را به اطلاع تو برسانم؟).

گفتم: بلى فدايت شوم! فرمود:

- «من قضى اخاه المؤمن حاجة كان كمن طاف طوافا- حتّى عدّ عشرا و قال:- ايّما مؤمن سأل اخوه المؤمن حاجة و هو يقدر على قضائها و لم يقضها له سلّط اللَّه عليه في قبره شجاعا ينهش اصابعه‌

». يعنى: «كسى كه حاجت برادر مؤمنش را برآورده سازد، مانند كسى است كه طواف كرده باشد، يك طواف، دو طواف- تا ده طواف شمرده آنگاه فرمودند:- هر گاه مؤمنى از برادر مؤمنش چيزى طلب كند كه او قادر به انجامش باشد ولى انجام ندهد، خداوند متعال در قبرش بر او مارى را مسلط مى‌كند تا انگشتانش را بگزد».

«ابن عباس» گويد: بهمراه امام حسن مجتبى- ٧- در مسجد الحرام بودم، آن حضرت معتكف بوده بر گرد كعبه طواف مى‌نمودند، در اين حال‌