آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢٥٠ - رجا و اميدوارى به رحمت حق

از امام كاظم- ٧- روايت شده است كه فرمود:

٣٧٩- «و اللَّه ما اعطى مؤمن قطّ خير الدّنيا و الآخرة الّا بحسن ظنّه باللَّه عزّ و جلّ و رجائه له و حسن خلقه و الكفّ عن اغتياب المؤمنين، و اللَّه تعالى لا يعذّب عبدا بعد التّوبة و الاستغفار الّا بسوء ظنّه و تقصيره في رجائه اللَّه عزّ و جلّ و سوء خلقه و اغتيابه المؤمنين»

. يعنى: «به خدا قسم به هيچ مؤمنى، خير دنيا و آخرت داده نشد مگر به خاطر:

- حسن ظنّ به خداوند عزيز و جليل و اميدش به او.

- اخلاق نيكويش.

- و دست برداشتن از غيبت مؤمنين.

و خدا بنده‌اى را بعد از توبه و استغفارش عذاب نكرد مگر به خاطر:

- سوء ظن و اميد نداشتن به خداوند عزيز و جليل.

- بد اخلاقى.

- و غيبت مؤمنين را نمودن».

«و ليس يحسن ظنّ عبد مؤمن باللَّه عزّ و جلّ الّا كان اللَّه عند ظنّه لانّ اللَّه كريم يستحى ان يخلف ظنّ عبده و رجاءه فاحسنوا الظّنّ باللَّه و ارغبوا اليه فانّ اللَّه تعالى يقول:»

. يعنى: «هرگز بنده مؤمنى به خداوند عزيز و جليل حسن ظن نشان نمى‌دهد مگر آنكه خداوند متعال با او بر اساس همان ظن و گمان نيكش رفتارى نمايد، چون خداوند، كريم است و شرم دارد از اينكه با گمان و اميد بنده‌اش مخالفت كند، بنا بر اين گمانتان را به خداوند نيك گردانيد و به سوى او ميل و رغبت نشان دهيد كه خودش مى‌فرمايد:».

الظَّانِّينَ بِاللَّهِ ظَنَّ السَّوْءِ عَلَيْهِمْ دائِرَةُ السَّوْءِ وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ‌

[١].

[١] - سوره فتح، آيه ٦.