آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ١٢٠ - تنبيه هماهنگى علم و عمل

اين را از آيات و روايات مى‌توان استفاده كرد.

از عالمى پرسيدند علم برتر است يا عمل؟ گفت: علم براى جاهل برتر است و عمل براى عالم.

علاوه بر اينها، مى‌دانى كه علم بدون عمل در فرداى قيامت، نفعى نخواهد داشت بلكه موجب گرفتارى صاحبش خواهد گرديد، مگر سخن رسول حق- ٦- را نشنيدى كه فرمود:

١٤٩- «انّ اهل النّار ليتأذّون من ريح العالم التّارك لعلمه، و انّ اشدّ اهل النّار ندامة و حسرة رجل دعا عبدا الى اللَّه فاستجاب له و قبل منه فاطاع اللَّه فادخله الجنّة و ادخل الدّاعى النّار بتركه علمه و اتّباعه الهوى».

يعنى: «اهل جهنّم از بوى بد عالمى كه اهل عمل نبود، در آزارند، بيشترين پشيمانى و حسرت در بين اهل جهنّم مخصوص كسى است كه فردى را به راه خدا خواند و آن فرد پذيرفت و عمل كرد و خداوند او را وارد بهشت نمود، اما خودش داخل جهنّم گرديد، چون علمش را ترك و از هواى نفسش تبعيت نمود».

«سعيد بن هشام» روايت كرده است كه شنيدم حضرت صادق- ٧- در مورد آيه:

- فَكُبْكِبُوا فِيها هُمْ وَ الْغاوُونَ‌[١].

يعنى: «معبودهاى دروغين و غاوون را در جهنّم سرنگون اندازند» فرمود:

١٥٠- «الغاوون هم الّذين عرفوا الحقّ و عملوا بخلافه».

يعنى: «غاوون، كسانى هستند كه حق را شناختند ولى بر خلافش عمل كردند».

و نيز فرمود:

١٥١- «اشدّ النّاس عذابا عالم لا ينتفع من علمه شيئا».

[١] - سوره شعراء، آيه ٩٤.