آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ١١٨ - تنبيه هماهنگى علم و عمل

- وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ‌[١].

يعنى: «جن و انس را خلق نكردم مگر اينكه عبادت كنند (و بنده من باشند)».

همين يك آيه در شرف بندگى و عبادت كافى است، پس سزاوار است كه بنده جز به اين دو كار (يعنى علم و عمل) مشغول نگردد و جز براى اين دو زحمت نكشد و به چيز ديگر دل نبندد، چون غير از اين دو همه باطل و بيهوده‌اند و هيچ خير و حاصلى در آنها نيست.

اين را كه فهميدى بدان كه در بين اين دو گوهر، «گوهر علم» برتر از «گوهر عبادت» است كه رسول خدا- ٦- فرمود:

١٤٤- «فضل العلم احبّ الى اللَّه من فضل العبادة».

يعنى: «فضيلت علم نزد خداوند سبحان، محبوبتر است از فضيلت عبادت».

١٤٥- «فضل العالم على العابد كفضل القمر على سائر النّجوم ليلة البدر».

يعنى: «برترى عالم بر عابد مانند برترى مهتاب است بر ستارگان در شب بدر».

١٤٦- «يا عليّ، نوم العالم افضل من عبادة العابد، يا عليّ ركعتين يصلّيهما العالم افضل من سبعين ركعة يصلّيهما العابد»

. يعنى: «اى على!! خواب عالم برتر از عبادت عابد است. اى على! دو ركعت نمازى كه عالم بگزارد برتر است از هفتاد ركعت نماز عابد».

١٤٧- «يا علىّ، ساعة العالم يتّكى‌ء على فراشه ينظر في العلم خير من عبادة سبعين سنة»

. يعنى: «اى على! زمانى كه عالم به بستر خود تكيه مى‌دهد و در علم خود تفكر مى‌كند، از هفتاد سال عبادت برتر است».

[١] - سوره ذاريات، آيه ٥٦.