آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٤٥٣ - فصل دعاهاى مختص به اوقات مخصوص

يعنى: «هر كس كه بعد از نماز صبح اين جملات را بگويد، حاجتى التماس نكند مگر آنكه برايش آسان گردد و خداوند سبحان كارهاى مهمش را بر عهده خود مى‌گيرد: بسم اللَّه و ... به نام خدا و درود خداوند بر محمد و آلش، كارم را به خدا واگذار مى‌كنم كه او نسبت به بندگان بيناست. خداوند هم اين فرد را از حيله‌هاى بد آنان (دشمنان) نگه داشت‌[١]. معبودى جز تو نيست، تو منزهى! من به خود ظلم كردم. پس اجابتش نموديم و از اندوه، نجاتش داديم و اين چنين، مؤمنين را نجات مى‌دهيم‌[٢]. خدا ما را بس است و او بهترين وكيل مى‌باشد. پس آن گروه مؤمن به نعمت و فضل خدا روى آوردند و بر آنان هيچ رنجى پيش نيامد[٣].

هر چه خدا بخواهد نه آنچه مردم بپسندند، هر چه خدا بخواهد اگر چه مردم را خوش نيايد. خدايى كه پرورنده است، مرا بس است و نيازى به ديگران كه همه پروريده‌اند، ندارم. خدايى كه خالق است، مرا بس است و نيازى به ديگران كه همه مخلوقند، ندارم. خدايى كه روزى رسان است، مرا بس است و نيازى به ديگران كه همه روزى خورند، ندارم خدايى كه رب العالمين است، مرا بس است.

بس است مرا كسى كه او مرا كفايت مى‌كند. بس است مرا كسى كه هميشه مرا كفايت مى‌كرد. بس است مرا كسى كه تاكنون هميشه مرا كفايت مى‌كرد. بس است مرا خدايى كه معبودى جز او نيست، بر او توكل مى‌كنم كه او پروردگار عرش عظيم است».

[١] - آيات ٤٤ و ٤٥ سوره مؤمن است در بيان كلام فردى از آل فرعون كه ايمان آورده بود و امداد الهى در خنثى ساختن حيله فرعونيان.

[٢] - آيات ٨٧ و ٨٨ سوره انبياست كه بيان مناجات حضرت يونس- ٧- در شكم ماهى و حكم خداوند مى‌باشد.

[٣] - آيات ١٧٣ و ١٧٤ سوره آل عمران، پاسخ شهداى جنگ احد است به وسوسه منافقان در ترك جهاد و بيان عاقبت كار آن شهداء.