آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٣٩ - تلفظ غلط در دعا

ج- فردى به يكى از بزرگان كه از او سؤالى كرده بود، گفت: «لا، و اطال اللَّه بقاك»: نه، خدا تو را باقى بدارد».

آن بزرگ گفت: جايگاهى زيباتر از اينجا براى «واو» نديدم.

بنا بر اين، همان طور كه گفتيم، معناى حديث اول اين است كه دعاى غلط به همان صورت غلطش بالا نمى‌رود و ملائكه به همان شكل بدان شهادت نمى‌دهند و به همان صورت غلط جزاء داده نمى‌شود، بلكه طبق مقصود و مراد گوينده به او پاداش مى‌دهند. شاهد ما روايتى است كه شيخ كلينى (ره) در كتاب شريف «كافى» از امام صادق- ٧- بيان كرده كه رسول اللَّه- ٦- فرمود:

٢٣- «إنّ الرّجل الاعجمىّ من امّتى ليقرأ القران بعجميّته فترفعه الملائكة على عربيّته».

يعنى: «فردى غير عرب از امت من اگر با همان زبان خودش قرآن بخواند، ملائكه آن را به صورت عربى صحيح، بالا مى‌برند».

گذشته از اينها، در ادعيه معصومين- عليهم السّلام- الفاظى نظير: اسمها، قسمها، حاجتها، و ... وجود دارد كه ممكن است معانى آنها را ندانيم با اين وصف آنها را بر زبان جارى مى‌كنيم و حال آنكه كسى نگفته چنين دعائى مردود است. و چه بسا يك فرد عامى و بى‌سواد، معناى كلمه‌اى را از يك اديبى كه تنها به تركيبات الفاظ توجه دارد بهتر بفهمد، پس راهى باقى نمى‌ماند جز اينكه بگوييم: ذات اقدس الهى مطابق قصد دعاكننده جزا مى‌دهد. دليل ما احاديثى است كه از رسول اللَّه- ٦- صادر شده كه فرمود:

٢٤- «الاعمال بالنّيّات».