آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٣١٧ - بر آوردن حاجات مؤمن

مردى از پيروان ايشان آمد و گفت: اى فرزند رسول خدا- ٦- من به فردى بدهكارم اگر مى‌توانى آن را از طرف من پرداخت فرما، حضرت فرمود:

٥١٥- «و ربّ هذا البيت ما اصبح و عندى شي‌ء»

. يعنى: «به صاحب اين خانه سوگند! كه امروز چيزى ندارم».

آن مرد گفت: اگر مى‌توانى برايم مهلت بگير، چون او مرا تهديد به زندان كرده است.

«ابن عباس» گويد: ديدم امام- ٧- طواف را رها كرده به همراه آن مرد حركت كردند.

گفتم: اى فرزند رسول خدا!- ٦- آيا شما در اعتكاف نبوديد.

فرمود:

- «بلى، و لكن سمعت ابى يقول: سمعت رسول اللَّه- ٦- يقول: من قضى اخاه المؤمن حاجة كان كمن عبد اللَّه تسعة آلاف سنة صائما نهاره و قائما ليله»

. يعنى: «بلى (در اعتكاف بودم) ولى از پدرم شنيدم كه رسول خدا- ٦- فرمود: هر كس حاجت برادر مؤمنش را بر آورده سازد، مانند كسى خواهد بود كه نه هزار سال خدا را عبادت كرده، در حالى كه روزها را روزه و شبها را به نماز ايستاده باشد».