ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٠٠ - در باره نااهلى كه ادعاء امامت كند و كسى كه همه ائمه يا بعضى از ايشان را انكار كند و آنكه امامت را براى نااهل اثبات كند

٣-

حسين بن مختار گويد: بامام صادق عليه السلام عرضكردم: قربانت «روز قيامت كسانى را كه بخدا دروغ بستند ميبينى- ٦٠ سوره ٣٩» (تفسيرش چيست؟) فرمود: در باره كسى است كه خود را امام داند و امام نباشد، عرضكردم: اگر چه از فرزندان فاطمه و على باشد؟ فرمود: اگر چه از فرزندان فاطمه و على باشد.

٤-

ابن ابى يعفور گويد: شنيدم، امام صادق عليه السلام ميفرمود: سه كسند كه در روز قيامت خدا با آنها سخن نگويد و پاكشان نكند و عذابى دردناك دارند: ١- هر كه ادعاء امامت از طرف خدا كند و حق نداشته باشد. ٢- كسى كه امام از طرف خدا را انكار كند. ٣- آنكه معتقد باشد كه اين دو از اسلام بهره‌ئى دارند.

٥-

امام صادق عليه السلام ميفرمود: اين امر (امامت) را غير صاحبش ادعا نكند، جز اينكه خدا عمرش را قطع كند.

٦-

و فرمود: كسى كه با امامى كه امامتش از جانب خدا است كسيرا شريك كند كه امامتش از جانب خدا نيست: بخدا مشرك گشته است.

٧-

محمد بن مسلم گويد: بامام صادق عليه السلام عرضكردم: مردى بمن گفت: امام آخر را بشناس، نشناختن امام اول زيانت ندهد، حضرت فرمود: خدا او را لعنت كند، من او را نميشناسم و