امام بخارى و جايگاه صحيحش - قاسم اف، الياس - الصفحة ٤٦٩ - ابوهريره و نسبت نسيان و كذب به پيامبر اكرم

على اليسرى وشبك بين أصابعه ووضع خده الأيمن على ظهر كفه اليسرى وخرجت السرعان من أبواب المسجد فقالوا: قصرت الصلاة؟ وفى القوم أبوبكر وعمر فهابا أن يكلماه وفى القوم رجل فى يديه طول يقال له ذواليدين قال يا رسول الله أنسيت أم قصرت الصلاة؟ قال (لم أنس ولم تقصر). فقال (أكما يقول ذواليدين). فقالوا: نعم فتقدم فصلى ما ترك ثم سلم ثم كبر وسجد مثل سجوده او أطول ثم رفع رأسه وكبر ثم كبر وسجد مثل سجوده او أطول ثم رفع رأسه وكبر. فربما سألوه ثم سلم؟ فيقول نبئت أن عمران بن حصين قال ثم سلم؛[١] در اين حديث ابوهريره مى‌گويد: پيامبر صلى الله عليه و آله براى ما نماز ظهر يا عصر را دو ركعت خواند و گويا كه غضبناك باشد به چوبى كه در مسجد بود تكيه زد. من با سرعت خارج شدم و اصحاب گفتند: نماز قصر خوانده شد. ابوبكر و عمر نيز حاضر بودند و از سخن گفتن با آن حضرت كندى كردند. در بين مردم مردى به نام ذويدين بود و او گفت: اى رسول خدا، آيا فراموش كردى يا نماز را قصر خواندى؟ حضرت صلى الله عليه و آله فرمودند: نه فراموش كردم و نه قصر خواندم. سپس از مردم سؤال كردند و آن‌ها سخن ذويدين را تصديق كردند و حضرت دو ركعت ديگر خوانده، سلام دادند.

اين داستان را احمد در مسندش از شعيب بن مطير از پدرش از ذويدين روايت كرده است و شعيب ارنؤوط و هيثمى سند آن را به خاطر معدى بن سليمان تضعيف كرده‌اند و شعيب و پدرش نيز ضعيف و مجهول هستند.[٢] همچنين اين حديث را چند نفر از تابعين كه از ابوهريره حديث روايت كرده‌اند، مرسل نيز روايت كرده‌اند. و اين خبر

[١] . صحيح بخارى، كتاب الصلاة، باب: تشبيك الاصابع في المسجد وغيره، ج ١، ص ١٨٢، ح ٤٨٢ و ٧١٤ و ٧١٥ و ١٢٢٧ و ١٢٢٩ وج ٥، ص ٢٩٤٩، ح ٦٠٥١، وج ٦، ص ٢٤٤٨، ح ٧٢٥٠.

[٢] . مسند احمد، ج ٤، ص ٧٧، ح ١٦٧٥٣؛ مجمع الزوائد هيثمى، ج ٢، ص ١٥١.