امام بخارى و جايگاه صحيحش - قاسم اف، الياس - الصفحة ٤٥١ - منقبت ابوهريره

وكنت ألزم رسول الله صلى الله عليه و آله على مل‌ء بطنى فأشهد إذا غابوا وأحفظ إذا نسوا وكان يشغل إخوتى من الأنصار عمل أموالهم وكنت امرأ مسكينا من مساكين الصفة أعى حين ينسون وقد قال رسول الله صلى الله عليه و آله فى حديث يحدثه: إنه لن يبسط أحد ثو به حتى أقضى مقالتى هذه ثم يجمع إليه ثو به إلا وعى ما أقول. فبسطت نمرة على حتى إذا قضى رسول الله صلى الله عليه و آله مقالته جمعتها إلى صدرى فما نسيت من مقالة رسول الله صلى الله عليه و آله تلك من شي‌ء: فبسطت نمرة ليس علي ثوب غيرها حتى قضى النبى صلى الله عليه و آله مقالته ثم جمعتها إلى صدرى فوالذى بعثه بالحق ما نسيت من مقالته تلك إلى يومى هذا؛[١] ابوهريره گفت: همانا شما مى‌گوييد كه ابوهريره بسيار از پيامبر صلى الله عليه و آله حديث نقل مى‌كند و مى‌گوييد: چه شده كه مهاجرين و انصار به مانند ابوهريره از پيامبر صلى الله عليه و آله حديث روايت نمى‌كنند. همانا برادرانم از مهاجرين را خريد و فروش در بازار به خود مشغول مى‌كرد، ولى من به خاطر پر كردن شكمم ملازم پيامبر بودم، زمان غيبت آن‌ها من حاضر بودم، وقتى آن‌ها فراموش كردند من در حفظ نگه مى‌داشتم. اما برادرانم از انصار را عمل در اموالشان مشغول كرده بود و من مرد مسكينى از مساكين صفه بودم، فرا مى‌گرفتم زمانى كه آن‌ها فراموش كردند، پيامبر صلى الله عليه و آله در سخنرانى فرمود: هيچ يك از شما لباسش را پهن نمى‌كند تا اين كه سخن من به آخر رسد و لباسش را بر خودش جمع كند، مگر اين‌كه فرا خواهد گرفت هر آنچه را كه مى‌گويم و فراموش نمى‌كند هر آنچه را كه از من شنيد. پس من چنين كردم و هيچ سخنى را كه آن حضرت در آن سخنرانى فرمودند را فراموش نكردم.

[١] . صحيح بخارى، كتاب البيوع، باب: ما جاء في قول الله تعالى، ج ٢، ص ٧٢١، ح ٢٠٤٧ و ٢٣٥٠؛ ج ١، ص ٥٥، ح ١١٨، ج ٦، ص ٢٦٧٧، ح ٦٩٢١؛ صحيح مسلم، كتاب فضائل الصحابة، باب من فضائل ابى‌هريره، ج ٤، ص ١٩٣٩، ح ٢٤٩٢.