حفر لهم حفائر وخرق بعضها الى بعض ثم دخن عليهم حتى ماتوا؛[١] همچنين كل اين داستان و قتل اين افراد مشكوك است؛ زيرا در تاريخ نقل كرده‌اند كه اميرالمؤمنين عليه السلام اين‌ها را تبعيد فرمود و برخى گفته‌اند كه اين‌ها فرار كردند. حالا كدام يك صحت دارد!

ابن تيميه مى‌گويد: از على وارد شده كه وقتى به او خبر رسيد كه عبدالله بن سبأ ابوبكر و عمر را سب كرده است او را خواست تا بكشد، ولى او فرار كرد.[٢]

ابن حجر نيز در شرح حال عبدالله بن سبأ با اعتماد به اين اكاذيب دچار تناقض شده و مى‌گويد: به گمان من على عبدالله بن سبأ را با آتش سوزانيد. سپس در دو خبرمى‌گويد: ١. على او را تبعيد نمود. ٢. على بعد از آن‌كه متوجه شد او ابوبكر وعمر را سب مى‌كند، او را به مدائن تبعيد نمود.[٣]

حالا بالأخره اميرالمؤمنين عليه السلام آن‌ها را سوزاندند، و يا با دود كشتند و يا تبعيد كردند و يا مى‌خواستند بكشند كه آن‌ها فرار كردند؟. از اين اقوال و اخبار متناقض روشن مى‌شود كه اصل داستان جعلى است و وجود فردى به نام عبدالله بن سبأ خود مشكوك است و اكثر اخبار در باره او از سيف بن عمر است كه اهل سنت او را وضاع، كذاب و زنديق خوانده‌اند و او داستان‌ها و افسانه‌هاى عجيب و اكاذيب فراوان ساخته است كه امروزه مدعيان دروغين پيروى از قرآن و سنت با آگاهى به افسانه‌هاى او در فريب مسلمين پناه برده و مى‌برند، و ظاهرا اين شخص را براى توجيه قتل عثمان بن عفان و جنگ‌هاى جمل و صفين و ... به وجود آورده‌اند؛ زيرا از طريق غير سيف بن عمر كذاب هيچ اثرى در اين جنگ‌ها و قيام‌ها از وجود عبدالله بن سبأ ديده نمى‌شود.

همچنين جايگاه ابن عباس و فرمانبرى او از اميرالمؤمنين عليه السلام حتى در جنگ‌ها معروف و ثابت است. لذا نسبت چنين سخنى به او قطعا از اكاذيب عكرمه است.

حديث ديگر عكرمه:

[١] . مسند، حميدى، ج ١، ص ٢٤٥؛ سنن الكبرى بيهقى، ج ٩، ص ٧١؛ فتح البارى، ج ٦، ص ١٠٦.

[٢] . مجموع الفتاوى، ج ٢٦، ص ٤٧٤.

[٣] . لسان الاميزان ابن حجر، ج ٣، ص ٢٨٩، رقم ١٢٢٥.