است، ولى ديگران يك نفر) بايد دقت داشته باشيم كه در سند اين حديث بين محمد بن عيسى دامغانى و عبد الله بن مبارك دو راوى مجهول واقع شده‌اند و اين دو اسم به احتمال زياد به اين سند اضافه شده؛ زيرا ابن مبارك شيخ محمد بن عيسى است و او از ابن مبارك بدون واسطه احاديث فراوان روايت كرده، پس با اين حال چگونه ممكن است كه دو واسطه بين آن دو به وجود آيد. با اين بيان ثابت مى‌شود كه آن دو اسم راوى مجهول بر اين سند اضافه شده است.

١٠. عن عروة قال: قلت لعائشة: من كان أحب الى رسول الله صلى الله عليه و آله؟ قالت: على بن أبي‌طالب. قلت: أى شي‌ء كان سبب خروجك اليه؟ قالت: لم تزوج أبوك أمك؟ قلت: ذاك من قدر الله قالت: وذاك من قدر الله؛[١] عروه مى‌گويد: به عائشه گفتم: چه كسى محبوب‌تر به پيامبر صلى الله عليه و آله بود؟ گفت: على بن ابى‌طالب. گفتم: پس چرا با او جنگيدى؟ گفت: چرا پدرت با مادرت ازدواج كرد؟ عروه گفت: تقدير الهى بود. عائشه گفت: خروج من نيز از قدر الهى بود.

سند اين حديث كاملًا صحيح و رجال آن ثقه‌اند. ابن حجر اين خبر را از كتاب ابوعلى بن شاذان‌[٢] عن ابوسهل بن زياد قطان‌[٣] از محمد بن يوسف صابونى‌[٤] از محمد بن ابى‌خصيب انطاكى‌[٥] از مالك از زهرى از عروه نقل كرده و گفته است: دارقطنى نيز آن را در كتاب «غرائب مالك» با نفس سند نقل كرده است. اين روات همگى ثقه‌اند و اين خبر صحيح است، ولى با اين وجود ابن حجر بدون دليل آن را باطل خوانده است.

١١. عن معاذية الغفّاريّة قالتْ: كان لى أنس باالنّبى أخرج فى الأسفار وأقوم على‌

[١] . رياض النضره طبرى، ج ٣، ص ١١٦؛ كنز العمال، ج ١١، ٣٣٤، ح ٣١٦٧٠؛ لسان الميزان ابن حجر، ج ٥، ص ١٥٤، رقم ٥٣١.

[٢] . سير اعلام النبلاء ذهبى، ج ٧، ص ٤١٥، رقم ٢٧٣.

[٣] . او ثقه است. تاريخ بغداد، ج ٥ ص ٢٤٩ و ٢٥٠، رقم ٢٧١٩؛ سير اعلام النبلاء، ج ١٥، ص ٥٢١، رقم ٢٩٩.

[٤] . او ثقه است. تاريخ بغداد، ج ٤، ص ١٦٧، رقم ١٨٣٧؛ لسان الميزان، ج ٥، ص ١٥٤، رقم ٥٣١.

[٥] . او ثقه است. تاريخ بغداد، ج ٢، ص ٣٠٩، رقم ٨٠١؛ لسان الميزان، ج ٥، ص ١٥٤، رقم ٥٣١.