روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٦١ - ترجمه

سايۀ درختى فرود آمد بر عادت و شمشير از شاخ آن درخت درآويخت و او به قيلوله بخفت و اصحاب از او مشغول شدند اعرابى بيامد و تيغ رسول [١]از نيام بركشيد [٢].رسول -عليه السّلام-بيدار شد،گفت:يا محمّد من يعصمك منّى،تو را از من كه حمايت كند؟رسول-عليه السّلام-گفت:

اللّه يعصمنى ،خداى مرا نگاه دارد،چون رسول -عليه السّلام-اين بگفت،دست اعرابى بلرزيد و تيغ از دستش بيفتاد [٣]و او [٤]سر برآن درخت مى‌زد تا دماغش از[سر] [٥]پراكنده شد و بمرد،خداى تعالى اين آيت فرستاد.

أنس مالك روايت كرد كه سبب نزول [٦]آيت آن بود كه عائشه گفت: [٧]رسول -عليه السّلام-در خيمه خفته بود بيدار شد و گفت:هيچ مرد صالحى نباشد كه مرا نگاه دارد كه مرا خوفى مى‌باشد از دشمنان؟ما در اين بوديم كه آواز سلاح برآمد،نگاه كرديم سعد بود و حذيفه گفتند ما آمده‌ايم تا تو را نگاه داريم.رسول-عليه السّلام- بخفت چنان كه ما غطيط او بشنيديم [٨].جبرئيل عليه السّلام آمد و اين آيت [٩]آورد.

رسول-عليه السّلام-آواز داد و گفت:يا سعد يا حذيفة بازگرديد كه خداى تعالى ضمان كرد [١٠]كه مرا نگاه دارد از دشمنان.

حسن [١١]گفت:سبب آن بود كه رسول-عليه السّلام-گفت چون خداى تعالى مرا بفرستاد دانستم كه قومى مرا به راست ندارد و از نكاره [١٢]جهودان و ترسايان مى‌ترسيدم خداى تعالى اين آيت فرستاد.

بعضى دگر گفتند:در بدايت اسلام چون در مسلمانان ضعفى بود،خداى تعالى فرمود رسول را كه زبان از بتان اين [١٣]بت‌پرستان كشيده دار بقوله: وَ لاٰ تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللّٰهِ فَيَسُبُّوا اللّٰهَ عَدْواً بِغَيْرِ عِلْمٍ [١٤]،رسول-عليه السّلام-زبان دركشيد