روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٢٩٧ - ترجمه

سلمان روايت كند كه:اقرع بن حابس التّميمىّ و عيينة بن حصن الفزارىّ [١]بگذشتند،ما بر رسول-عليه السّلام-نشسته بوديم،جماعتى [٢]ضعفا چون بلال و صهيب و خبّاب و عمّار گفتند:يا محمّد بيشتر آنچه ما را منع مى‌كند از ايمان به تو و آمد شد به نزديك تو و نشستن با تو حضور اينان است پيش تو،دانى كه ما را عيب باشد با اينان [٣]نشستن.اگر اينان را دور كنى،ما پيش تو آييم و به تو ايمان آريم،چه اين جماعت گدايان ژنده‌جامگان‌اند [٤]و ما را استنكاف باشد از مجالست با اينان.رسول -عليه السّلام-گفت:

ما انا بطارد المؤمنين ،من اينان [٥]را بنرانم كه اينان مؤمنان‌اند.

گفتند:نوبتى بنه كه روزى ما را باشد و روزى ايشان را،گفت:نكنم.گفتند:

اينان را فروتر كن [٦]تا ما بر تو نشينيم،خداى تعالى [٧]آيت فرستاد.و در روايتى ديگر رسول-عليه السّلام-همّت كرد از حرص بر ايمان ايشان كه نوبه [٨]دهد [٩]ميان ما و ايشان روزى و روزى،و بر اين قرار دادند و گفتند:ببايد نوشتن اين [١٠]اقرار [١١]بر جايى.

رسول-عليه السّلام-اميرالمؤمنين را حاضر كرد تا اين اقرارنامه [١٢]نويسد.جبريل آمد و اين آيت آورد و گفت:دروغ مى‌گويند اينان،غرض ايشان آن است تا تو اينان را دور كنى و ايشان بر تو نيايند و تو تنها مانى،اينان را كه دارى نگاه‌دار كه اينان آمده‌اند و ايشان آنگه [١٣]كه بيايند [١٤]آمده نباشند[٧٣-پ].

عكرمه گفت:عتبه و شيبه-پسران ربيعه [١٥]-و مطعم بن عدىّ و حارث بن نوفل با جماعتى اشراف بني عبد مناف به نزديك ابو طالب آمدند و گفتند:اگر پسر برادرت