شتران فحل را بر مادگان افگنند به عدد خايۀ آن بچّه كه حاصل آيد هدى خانۀ خدا باشد اگر اين ندارد از هر خايه گوسبندى بكشد اگر نتواند ده درويش را طعام دهد، اگر اين نيز نتواند سه روز روزه دارد.و هر صيد كه محرم كند نه در حرم بر او فدا باشد و چون در حرم كند بر او فدا و قيمت باشد.

و اگر محرمى در حرم مرغى را بر زمين زند و بكشد بر او خونى باشد و دو قيمت يكى براى حرمت حرم و يكى براى آن‌كه حقير داشت آن مرغ را،و او را امام تعزير و تأديب كند[٣٧-پ]،و هرچه محرم مكرّر كند از صيد،اگر بر سبيل نسيان باشد از هريكى را [١]كفّارت كند،و اگر قصد كرده باشد به نوبت اوّل كفّارت كند و به دوم نوبت بر او كفّارت نباشد كه خدا از او انتقام كشد لقوله: وَ مَنْ عٰادَ فَيَنْتَقِمُ اللّٰهُ مِنْهُ و آنچه لازم بود محرم حج را از جزاى صيد،به منا بايد كشتن،و آنچه در عمره لازم آيد بر او در مكّه بايد كشتن برابر كعبه در جايى كه آن را حزوره گويند.و اگر بجز كفّارت صيد باشد بر او روا باشد كه به منا كشد و هدى هم به مكّه بايد كشتن در حزوره.

و محرم چون صيد بكشد و بخورد،بر او دو كفّارت باشد:يكى به كشتن و يكى به خوردن [٢].اگر محرم سروهاى آهو بشكند بر او نيمۀ قيمت او باشد،و اگر يكى بشكند ربع قيمت باشد بر او.و اگر هر دو چشمش بركند بر او قيمت آن چيز باشد،و اگر يكى بود نيمه قيمت بود.اگر يك دستش بشكند نيمۀ قيمت بود بر او،و اگر هر دو دستش [٣]بشكند بر او قيمت تمام بود،و اگر بكشد او را درين ميانه-اعنى كشته شود-بر او بيشتر از قيمت نبود.و اگر خايه شب هرود [٤]يا كبك تباه كند حكم آن است كه در شتر مرغ [٥]،جز كه اين جا گوسپند باشد و آنجا شتر.

و اگر صيدى روى به حرم دارد،محلّى تير به او اندازد بر او آيد و او در حرم رسد آنگه بميرد،گوشتش حرام باشد و بر او جزا بود.و هركه صيدى را بكشد به نزديك

[١] .مج،وز،مت:ندارد.

[٢] .مج،وز+و.

[٣] .مج،وز،لت:ندارد.

[٤] .كذا:در اساس،مج،مت،لت:شبه‌رو،آج،شباويز،آف:شب پرود،آن:شب هر دو.

[٥] .مج،وز،لت،آج،لت+گفتيم.