أنس روايت كند كه [١]رسول-عليه السّلام-گفت:اى جماعت درويشان خداى تعالى مرا گفته است كه با شما بنشينم و به مجالست با شما تبرّك كنم و برآن صبر كنم كه شما آنانى [٢]كه خداى مرا [٣]مى‌خوانى [٤]به بامداد و شبانگاه،و مجالس شما مجالس انبياست و صالحان كه پيش شما بودند.

معاوية بن قرّه روايت كند عن عائذ عمرو [٥]كه:روزى ما [٦]جماعتى نشسته بوديم،اميرالمؤمنين [٧]-عليه السّلام-بود و سلمان و بلال و صهيب،أبو سفيان بگذشت، ما گفتيم:كى باشد كه شمشيرهاى خداى جاى خود بگيرد از گردن اين جبّار [٨]كه دشمن خداست.ابو بكر حاضر بود،گفت:اين سخن كه را مى‌گويى؟ [٩][گفتند] [١٠]:

پير قريش [١١]و سيّد قريش را.خبر [١٢]به رسول رسيد [١٣]،گفت:يا ابا بكر!برو و از ايشان عذر خواه و دل ايشان خوش كن كه اگر ايشان بر تو خشمناك شوند،خداى بر تو خشم گيرد.او بيامد و گفت:يا على!براى خداى دل‌خوش كن از آن سخن.كه من گفتم،اگر در دل تو را از آن چيزى هست.گفت:من دل‌خوش كردم،در دل من چيزى نيست،از ايشان نيز عذر خواه،او عذر خواست از ايشان نيز [١٤].

قوله: وَ إِذٰا جٰاءَكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِآيٰاتِنٰا -الآية.خلاف كردند در آن‌كه آيت در كه آمد.عكرمه گفت:در آنان كه [١٥]خداى تعالى پيغامبر را نهى كرد از طرد ايشان،گفت: وَ لاٰ تَطْرُدِ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰاةِ وَ الْعَشِيِّ [١٦].

چون رسول-عليه السّلام-ايشان را ديدى،ابتدا به سلام،او كردى و گفتى:

[١] .مج،وز،مت:از،مل:كرد از.

[٢] .مج،وز،مت:آنانيد.

[٣] .مج،وز،مت:را.

[٤] .مج،وز،مت،آج،لب،مل،آف:مى‌خوانيد.

[٥] .مج،وز،مت،مل،لت،مر:عائذ بن عمرو.

[٦] .آج،لب،مل،آف:پا.

[٧] .مج،وز،مت،مل،لت،مر+على.

[٨] .آف،آن:جناب.

[٩] .مج،وز،مت،آج،لب،مل:مى‌گوييد.

[١٠] .اساس:ندارد،با توجّه به مج،وز افزوده شد.

[١١] .مج،وز،مت،مل،لت+را.

[١٢] .آج،لب:اين خبر.

[١٣] .مل+زين سخن.

[١٤] .آج،لب:ندارد.

[١٥] .مج،وز،مت،مل:آنان آمد كه.

[١٦] .سورۀ انعام(٦)آيۀ ٥٢.