روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١١ - ترجمه

على لحيته،يتململ السّليم،يبكي بكاء الواله [١]الحزين،يناجي ربّه و يعاتب نفسه،و يقول يا دنيا الىّ تعرّضت ام بى تسوّقت هيهات،هيهات،لا حان حينك، غرّى [٢]غيري،قد أبنتك ثلاثا لا رجعة لي اليك،فعمرك قصير،و عيشك حقير،و خطرك يسير.

گفت:و اللّه!كه مردى سخت قوّت بود،دور غايت بود كه گفتى سخنش فصل بودى و چون قضا كردى حكمش عدل بودى،حكمت [٣]از جوانب [٤]پهلوهاى او بردميدى و علم [٥]از نواحى او سخن مى‌گفتى،قومى را در باطل طمع نيفكندى،و ضعيف را از عدل خود نوميد [٦]نكردى،و در ميان او از روى تواضع چون [٧]يكى از ما بودى [٨]،چون [٩]چيزى خواستمى [١٠]بدادى،و چون نخواستمى [١١]ابتدا كردى[٣-پ]و چون او را بخواندمى [١٢]به لبّيك جواب كردى [١٣]،آنگه با آن‌كه چنين نزديك بودى به ما و تقرّب كردى،ما از [١٤]هيبت او با او سخن نيارستمى گفت [١٥]و از جلالت موقع و تعظيم او در چشم ما ابتدا نيارستمى [١٦]به [١٧]او،و سوگند مى‌خورم به خداى كه ديدم او را در بعضى شبها،شب تاريك شده،كه محاسن به دست گرفته بود و بر خويشتن مى‌پيچيد و اضطراب مى‌كرد چون مرد مار گزيده و مى‌گريست چون مصيبت رسيده، گاه با خدا مناجات كردى [١٨]،و گاه با خود عتاب مى‌كرد،و گاه با دنيا خطاب مى‌كرد و مى‌گفت:اى دنيا مرا تعرّض مى‌كنى؟يا با من به بازار [١٩]مى‌كنى!هيهات! دور باش از من كه وقتت مباد با من،جز مرا بفريب [٢٠]كه من به [٢١]فريب تو