«مستحب است كه زن همه مهريه‌اش را ببخشد؛ چون خداوند مى‌فرمايد: «و أن تعفوا أقرب للتقوى» منظور از عفو، اسقاط مهريه از طريق هبه است، در صورتى كه مهريه چيز عينى باشد و اگر مهريه دين باشد عفو آن از طريق ابراء و مانند آن محقّق مى‌شود. همچنين ولىّ اجبارى زن (مانند پدر يا جدّ پدرى) كه اختيار ازدواج دختر صغير به دست او است مى‌تواند مقدارى از مهريه را ببخشد». (٤٨)

ج. ابراى مازاد بر مهر السنه:بعضى از فقيهان گفته‌اند مستحب است زن ذمّه همسرش را از مازاد بر مهر السنّه ابراء كند؛ اين حكم از برخى روايات استفاده مى‌شود. در روايت مفضّل بن عمر آمده است:

«قال: دخلت على أبي عبداللّه‌ (ع)، فقلت له: أخبرني عن مهر المرأة الّذي لايجوز للمؤمنين أن يجوزوه؟ قال: فقال (ع): السنّة المحمدية خمسمئة درهم، فمن زاد على ذلك رُدّ إلى السنّة ولاشيء عليه أكثر من الخمسمئة درهم»؛

مفضل بن عمر مى‌گويد: نزد امام صادق (ع) رفتم و به ايشان گفتم: مهريه زن كه براى مؤمنان جايز نيست از آن تجاوز كنند چقدر است؟ آن حضرت فرمودند: سنت محمدى پانصد درهم است؛ اگر كسى بيشتر از اين مقدار قرار دهد بايد به آن سنّت برگردد و چيزى بيش از پانصد درهم بر او واجب نيست. (٤٩)

(٤٧)زبدة البيان، ص٥٣٦.
(٤٨)الروضة البهيه، ج٥، ص٣٥٥.
(٤٩)وسائل الشيعه،ج٢١، ص٢٦١، باب ٨ از ابواب مهريه، ح١٤.