اكثر فقهاى اهل سنّت غير از حسن بصرى، نخعى، ابو حنيفه و دو يارش [ابو يوسف و شيبانى [معتقدند كه جمع بين دو نماز در سفر جايز است. بنابراين علماى اهل سنّت ـ غير از افراد ياد شده ـ تقديم نماز عصر و خواندن آن با نماز ظهر، در وقت ظهر همچنين تأخير نماز ظهر و خواندن آن با نماز عصر، در وقت عصر را جايز مى‌دانند. همچنين جمع ميان نماز مغرب و عشا را به همين شكل جايز مى‌شمارند، بنابراين دو نمازيى را كه مى‌توان با هم جمع كرد، عبارتند از: نماز ظهر و عصر و نماز مغرب و عشا كه در وقت هر يك از اين دو نماز، مى‌توان هريك را با ديگرى خواند. جمع هريك از اين دو نماز در وقت نماز اوّل آنها، جمع تقديم و در وقت نماز دوم آنها، جمع تأخير نام دارد. شوكانى اقوال فقها را دراين زمينه چنين ذكر كرده است:

١. بسيارى از صحابه و تابعين معتقدند كه جمع بين دو نماز در سفر، چه در وقت اوّل و چه در وقت دوم، جايز است. از ميان فقها، ثورى، شافعى، احمد، اسحاق و شهبى اين عقيده را دارند.

٢. گروهى گفته‌اند به جز در عرفات و مزدلفه ، به هيچ وجه جمع بين دو نماز جايز نيست. اين، رأى حسن بصرى، نخعى، ابى‌حنيفه و دو يارش [ابو يوسف و شيبانى [مى‌باشد.

٣. ليث گفته است: مشهور است كه مالك معتقد است جمع بين دو نماز مخصوص كسى است كه سفر او را به مشقت انداخته‌است.

٤. ابن حبيب گفته است: جمع بين دو نماز مخصوص كسى است كه در حال سير است.

٥. اوزاعى معتقد است: جمع بين دو نماز در سفر مخصوص كسى است كه عذر دارد.