فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٤٣ - عبور از مقابل نمازگزار پژوهشى به شيوه فقه مقارن (پژوهشى به شيوه فقه مقارن) امير رحمانى

همچنين محبوبى در مختصر الوقايه مى‌گويد:

و يأثم بالمرور أمام المصلّي في مسجد صغير؛ (٢٢)

اگر در مسجدى كوچك از مقابل نمازگزار عبور كند، گناه كرده است.

قول مالكيه:

در الموطّأ عنوان بابى كه روايات بحث را ذكر كرده، اين طور قرار داده «باب التشديد في أن يمرّ أحدٌ بين يدي المصلّي» و اسمى از حرمت نياورده‌است.

در المدوّنه از مالك روايت مى‌كند:

«عبور از ميان صفوف جماعت را مكروه نمى‌دانم، چون امام ستره مأمومين است». (٢٣) ظاهر كلام اين است كه عبور در جايى كه ستره نيست، مكروه است، نه حرام، البته بنابر اين كه «أكره» در كلام به معناى مصطلح فقهى باشد.

قرطبى در الكافى مى‌گويد:

«عبور از مقابل نمازگزار كراهت شديد دارد و كسى كه عمداً مرتكب شود، گناهكار است». (٢٤)

خليل بن اسحاق در مختصر مى‌گويد:

«آثم مارّ له مندوحة؛

براى كسى كه ممكن است از جاى ديگر عبور كند، حرام است از مقابل نماز گزار بگذرد». (٢٥)

برخى ديگر از علماى مالكيه تفصيل داده‌اند، دسوقى در حاشيه خود بر شرح كبير مى‌گويد:

اگر در غير مسجد الحرام نماز مى‌خواند، اگر عبور كننده مندوحه داشته باشد، حرام است از مقابل او عبور كند، چه ستره داشته باشد و چه نداشته باشد و اگر مندوحه نداشته باشد، حرام نيست، چه ستره داشته باشد