اماميّه: خمس به شش سهم تقسيم مى‌شود: سهم خدا، رسول،ذوى القربى كه اين سهم از آن امام است و او يا نايبش آن را در امور مسلمانان مصرف مى‌كند و سه سهم ديگر مختصّ يتيمان و مسكينان و ابن سبيل‌هاى بنى هاشم است.

صاحب الفقه على المذاهب الخمسه مى‌افزايد:

اين بحث را با سخن شعرانى در كتاب الميزان،باب زكات معدن به پايان مى‌رسانيم:«امام مى‌تواند بر صاحبان معدن مالياتى طبق نظر خويش براى بيت المال قرار دهد كه مبادا ثروت آنان تكثر يابد و ادّعاى حكمرانى كرده، نظاميان را جيره خوار خود كنند و بدين وسيله باعث فساد شوند.»

اين نظريه شعرانى كه ٤٠٦ سال پيش ارائه شده تعبير ديگرى است از اين نظريؤ امروزى كه مى‌گويد:«سرمايه، صاحبان سرمايه را به حكومت مى‌رساند. (٤٣)

به نظر نگارنده، انصاف اين است كه نور استنباط از كتاب خدا و سنّت رسول و امامان(ع) از لابه لاى فتواى علماى شيعه (رضوان اللّه‌ عليهم و كثّر اللّه‌ امثالهم) مى‌درخشد. چگونه فقيهى كه كتاب خدا پيش روى اوست و مى‌فرمايد: {...فإنّ للّه‌ خمسه و للرسول و لذى القربى... } فتوا مى‌دهد كه خدا سهمى ندارد و مى‌پندارد كه ذكر اسم اللّه‌ در اينجا براى تبرّك است. سهم پيامبر را نيز با رحلت آن حضرت ساقط شده مى‌داند و قرابت با پيامبر را نيز موجبى براى پرداخت خمس نمى‌داند و تصريح مى‌كند كه پرداخت‌سهمى از خمس به ايشان به خاطر فقرشان است نه به خاطر قرابتشان با پيامبر؟.

(٤٣)الفقه على المذاهب الخمسة، ١٨٨