در حال حاضر در كشورما ساليانه هزاران نفر به دلايل مختلفى، دچار ضايعه غير قابل بازگشتى به نام مرگ مغزى مى‌شوند.اين عده مدتى را در بخش مراقبتهاى ويژه بيمارستان سپرى مى‌كنند و سرانجام به طور واضح و ملموس بدرود حيات مى‌گويند. در جوامع امروزى به دليل پيشرفتهاى علم پزشكى استفاده‌هاى مثبت و نوعدوستانه از اين وضعيت امكان پذير است؛ درجامعه ما نيز حركت‌هاى مهمى در اين خصوص صورت پذيرفته است كه نياز به عنايت بيشتر مسئولان و پشتيبانى گسترده تر از سوى علما و فضلاى محترم دارد.

تاريخچه مرگ مغزى:

براى اولين بار در سال ١٩٥٠ ميلادى پزشكان رشته اعصاب در اروپا به نوعى كُما(Coma) (١)اشاره نمودند كه در آن بافت مغز به صورت غير قابل بازگشت صدمه ديده و عملكرد خود را از دست داده بود و ليكن فعاليت قلب و ريه به كمك دستگاه (٢)ادامه داشت. در آن زمان اين نوع از كما به عنوان «كماى غير قابل

(١)اغماء (كاهش سطح هوشيارى).
(٢)دستگاه تنفس مصنوعى (ونتيلاتور).