«اگر خداوند بخواهد مى‌تواند آن (جمعيت ضعيف) را بر شما مسلط گرداند تا با شما پيكار كنند» «وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ لَسَلَّطَهُمْ عَلَيْكُمْ فَلَقاتَلُوكُمْ».
بنابراين، همواره در پيروزى‌ها به ياد خدا باشيد و هيچ گاه به نيروى خود مغرور نشويد و نيز گذشت از ضعيفان را براى خود خسارتى نشمريد.
در پايان آيه، بار ديگر نسبت به دسته اخير تأكيد كرده و با توضيح بيشترى چنين مى‌فرمايد: «اگر آنها از پيكار با شما كناره‌گيرى كنند و پيشنهاد صلح نمايند خداوند به شما اجازه تعرض نسبت به آنها را نمى‌دهد» «فَإِنِ اعْتَزَلُوكُمْ فَلَمْ يُقاتِلُوكُمْ وَ أَلْقَوْا إِلَيْكُمُ السَّلَمَ فَما جَعَلَ اللَّهُ لَكُمْ عَلَيْهِمْ سَبيلًا».
و موظفيد دستى را كه به منظور صلح به سوى شما دراز شده بفشاريد.
نكته قابل توجه اين كه: قرآن در اين آيه، و چندين آيه ديگر، پيشنهاد صلح را با تعبير القاء السَّلَم: «افكندن صلح» ذكر كرده است كه ممكن است اشاره به اين مطلب باشد كه: طرفين نزاع، پيش از آن كه صلح كنند، معمولًا از هم فاصله مى‌گيرند و حتى پيشنهاد صلح را با احتياط طرح مى‌كنند، گوئى دور از هم ايستاده‌اند و اين پيشنهاد را به سوى هم پرتاب مى‌نمايند.
***