ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٠٢ - *(در بيان لباسهايى كه با آن ميتوان نماز خواند و لباسهائى كه) * *(با آن نميتوان نماز خواند و انواع جامهها) *

و من از مشايخ و استادانم- رضى اللَّه عنهم- شنيدم كه قائل بودند: نماز خواندن در حالى كه عمامه بدون حنك يا طابقى (طابق معرّب همان تابه فارسى بوده و آن وسيله گرد و مدوّرى است كه جهت بريان كردن بعضى اغذيه از آن استفاده مى‌كنند و در اينجا عمامه بدون تحت الحنك را بدان شبيه دانسته‌اند) بر سر شخص است جايز نيست، و نيز شخصى را كه عمامه بسر دارد نماز خواندن جايز نيست مگر آنكه تحت الحنك بندد.

شرح: «اينكه مصنّف- رحمه اللَّه- ميفرمايد مشايخ چنين قائل بودند على الظاهر ميرساند كه او خود در اين خصوص خبرى را نيافته لذا آن را بمشايخ نسبت ميدهد، بديهى است كه بمشايخ خبرى دالّ بر اين حكم رسيده بود كه صدوق و ساير علماء- رحمهم اللَّه- بدان اعتماد كرده‌اند و شايد دليلشان همان خبر عمّار ساباطى كه پس از اين مى‌آيد باشد، يا سيره مسلمين و مشخّصه اسلام، و غير مسلمين بدون تحنّك بودند».

٨١٨- عمّار ساباطىّ از امام صادق ٧ روايت كرده كه آن حضرت فرمود:

كسى كه از خانه بقصد سفر كردن بيرون رود و عمامه را زير حنك (گلوى) خود نگرداند و بدنبال آن به دردى بى‌درمان گرفتار شود چنين شخصى هرگز نبايد كسى را به خاطر اين بليّه سرزنش كند يا مقصّر بداند مگر خودش را (كه او خود خويشتن را در معرض بلا درآورده است).

٨١٩- امام صادق ٧ فرمود: هر كس از خانه خود بدر آيد در حالى كه عمامه بسر دارد من برايش ضمانت مى‌كنم كه سالم و در امان از بليّات نزد عيال خويش‌