ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٥٢ - در بيان دلدارى دادن و دعوت بصبر و آرامش و بيتابى و زارى بهنگام مصيبت، و زيارت و ديدار از قبر مردگان، و نوحه كردن و به ماتم نشستن زنان

ديدم كه پيش از دفن و بعد از دفن ميّت صاحبان عزا را تعزيه و تسلّى ميداد.

٥٠٤- امام صادق ٧ فرمود: تعزيت و تسليت واجب (سنّت مؤكّده) بعد از دفن ميّت بصاحبان عزا گفته مى‌شود.

٥٠٥- و باز آن حضرت فرمود: از تسلّى دادن و تعزيت همين كه صاحب عزا و شخص مصيبت زده تو را ببيند برايت بس است.

٥٠٦- امام صادق ٧ بر گروهى كه از مصيبتى عزادار بودند درآمده و چنين فرمود: خداوند اين نقصان وارد بر شما را جبران نمايد، و صبر جزيل بشما عطا نمايد و درگذشته شما را مورد رحمت قرار دهد و بعد از فرمودن اين سخنان بازگشت.

٥٠٧- رسول خدا ٦ فرمود: تسليت و دلدارى دادن به مصيبت‌زدگان موجب مى‌شود كه شخص ببهشت رود.

٥٠٨- امام صادق ٧ مردى را كه فرزندش فوت شده بود مورد تعزيت و تسليت قرار داده و باو فرمود: خداوند براى فرزندت بهتر از تو است، و پاداش و اجر خداوند از فرزندت براى تو بهتر است. پس از مدّتى بآن حضرت خبر رسيد كه آن مرد همچنان بيتابى ميكند حضرت دوباره بديدن او تشريف برده و باو فرمود: رسول خدا ٦ هم از دنيا رفت آيا تو به آن حضرت تأسّى نميكنى؟ آن مرد