بُنَيَّ أَنَّ أَحَداً لَمْ يُنْبِئْ عَنِ اللَّهِ سُبْحَانَهُ كَمَا أَنْبَأَ عَنْهُ الرَّسُولُ صلى الله عليه و آله فَارْضَ بِهِ رَائِداً [١]، وَ إِلَى‌ النَّجَاةِ قَائِداً).

اين تعبير نشان مى‌دهد كه وحى آسمانى كه بر پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله نازل شد سرآمد همه وحى‌هايى است كه بر انبياى پيشين نازل شده است. در آن اعصار مطابق استعداد انسان‌هاى همان زمان وحى آسمانى نازل مى‌شد و در عصر خاتم انبيا آخرين پيام‌هاى خدا بر قلب مباركش وحى شد.

مقايسه قرآن مجيد با تورات و انجيل كنونى (هرچند دست تحريف به آن راه يافته) شاهد گوياى اين تفاوت عظيم است؛ در مورد معرفة اللَّه و دلايل توحيد و صفات پروردگار، قرآن مجيد مطالبى دارد كه در هيچ يك از كتب آسمانى ديده نمى‌شود حتى عشرى از اعشار آن هم وجود ندارد. در مورد مسائل مربوط به معاد كه به گفته بعضى از محققان دو هزار آيه در قرآن از معاد و شاخ و برگ آن سخن مى‌گويد، آنقدر قرآن مطلب به ميان آورده كه فراتر از آن تصور نمى‌شود.

در مباحث اخلاقى، اجتماعى، سياسى و مسائل مربوط به حكومت و تاريخ پيشينيان، قرآن از هر نظر پربار است. به همين دليل امام عليه السلام در گفتار بالا مى‌فرمايد: احدى مانند پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله وحى آسمانى را به صورت گسترده بيان نكرده است و همين دليلِ انتخاب او به عنوان بهترين راهنما و پيشواست.

بايد توجّه داشت كه واژه «رائد» در اصل به معناى كسى است كه او را براى جستجوى مرتع (و آب) براى چهارپايان مى‌فرستند و هنگامى كه آن را كشف كرد خبر مى‌دهد سپس اين معنا توسعه يافته و به كسانى ه امور حياتى را در اختيار انسان‌ها مى‌گذارند اطلاق شده است.

[١]. «رائد» از ريشه «رود» بر وزن «عود» همان گونه كه در متن گفته شده در اصل به معنى تلاش و كوشش براى يافتن آب و چراگاه است سپس به هر گونه تلاش براى انجام چيزى گفته شده است. مثل معروف «الرائد لا يكذب قومه؛ كسى كه به دنبال چراگاه مى‌رود به قوم و قبيله خود دروغ نمى‌گويد»، ناظر به همين معناست و از آنجا كه پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله در جستجوى سعادت براى پيروان خويش بود، بر او «رائد» اطلاق شده است.