پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٥٤ - شرح و تفسير به فكر عاقبت كار خود باش!

اما تعبير به «غَايَةً مُطَّلَبَةً» گاه به تشديد طا خوانده شده و گاه به تشديد لام و دربعضى از نسخ «مطلوبة» آمده است كه همه آنها به همان معناى مطلوب است.

امام عليه السلام مى‌فرمايد: اطاعت خداوند داراى هدف مطلوبى است كه منظور از آن قرب الى اللَّه و رسيدن به سعادت جاويدان و نجات در آخرت و شمول لطف و رحمت الهى در دنياست. هوشمندان به سراغ اين هدف مى‌روند، چون حاضر نيستند سعادت جاويدان و رضاى پروردگار را با اموال و مقامات و شهوات دنيا معاوضه كنند، همان گونه كه در حديثى از امام امير المؤمنين عليه السلام آمده است:

«الْكَيِّسُ مَنْ أَحْيَا فَضَائِلَهُ وَ أمَاتَ رَذائلَهُ؛ هوشمند كسى است كه فضايلش را احيا كند و رذايلش را بميراند» [١] و در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم فرمود: «إِنَّمَا الْكَيِّسُ كَيِّسُ الْآخِرَةِ؛ هوشمند واقعى كسى است كه در مورد آخرت هوشمندى داشته باشد». [٢]

در مقابل، فرومايگان با اين هدف مخالف‌اند و تنها به زرق و برق دنياى زودگذر و ناپايدار و بى‌اعتبار قناعت مى‌كنند و گرانبهاترين متاع را به كم‌ارزش‌ترين آن مى‌فروشند كه خود دليل بر سفاهت آنهاست.

امام عليه السلام در ادامه اين سخن به معاويه هشدار مى‌دهد كه از صراط مستقيم و طاعت خداوند منحرف مشو، زيرا: «هر كس از آن روى بر تابد از حق منحرف شده و در بيابان بدبختى و گمراهى سرگردان خواهد شد؛ خداوند نعمتش را از او مى‌گيرد و بلا و مجازاتش را بر او مى‌فرستد»؛ (مَنْ نَكَبَ‌ [٣] عَنْهَا جَارَ عَنِ الْحَقِّ، خَبَطَ فِي التِّيهِ، وَ غَيَّرَ اللَّهُ نِعْمَتَهُ، وَ أَحَلَّ بِهِ نِقْمَتَهُ).

[١]. غررالحكم، ص ٣٢٢، ح ٧٤٦٤.

[٢]. بحارالانوار، ج ٧١، ص ١٦٢.

[٣]. «نكب» از ريشه «نكب» بر وزن «نقب» به معناى انحراف از مسير است و ناكب كسى است كه از راه منحرف شود و روى بر گرداند. از اين جهت به پشت كردن دنيا به انسان نكبت دنيا گفته مى‌شود.