دو آيه از آن حقانيّت و اولويت بنى‌هاشم را اثبات مى‌كند مى‌فرمايد: «كتاب خدا آنچه را (دشمن) از ما دور ساخته و جدا كرده براى ما جمع نموده است و آن سخن خداوند متعال است كه فرموده: «خويشاوندان در كتاب الهى نسبت به يكديگر سزاوارترند و نيز فرموده: «سزاوارترين مردم به ابراهيم كسانى هستند كه از او پيروى كردند، و همچنين اين پيامبر (كه راه پر افتخار او را ادامه داد) و كسانى كه به او ايمان آورده‌اند و خداوند، سرپرست و ياور مؤمنان است»؛ (وَ كِتَابُ اللَّهِ يَجْمَعُ لَنَا مَا شَذَّ عَنَّا، وَ هُوَ قَوْلُهُ سُبْحَانَهُ وَ تَعَالَى‌ «وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى‌ بِبَعْضٍ فِي كِتابِ اللَّهِ‌» [١] وَ قَوْلُهُ تَعَالَى‌: «إِنَّ أَوْلَى النَّاسِ بِإِبْرَاهِيمَ لَلَّذِينَ اتَّبَعُوهُ وَ هذَا النَّبِيُّ وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ اللَّهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِينَ»). [٢]

حضرت در تفسير و تطبيق اين آيه مى‌افزايد: «پس ما از يك طرف به سبب قرابت و خويشاوندى (پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله) از ديگران سزاوارتريم و از سوى ديگر به سبب اطاعت (از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله)»؛ (فَنَحْنُ مَرَّةً أَوْلَى‌ بِالْقَرَابَةِ، وَ تَارَةً أَوْلَى‌ بِالطَّاعَةِ).

در واقع، امام عليه السلام با ذكر اين دو آيه تمام راهها را بر معاويه مى‌بندد كه اگر معيار در جانشينى پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله، قرابت با او باشد، ما از همه سزاوارتريم، چرا كه نزديك‌تريم و اگر معيار، آشنايى با تعليمات و اطاعت از دستورات آن حضرت باشد ما از همه آشناتر و نسبت به آيين او مطيع‌تريم در حالى كه خاندان بنى‌اميّه و كسان ديگرى كه بر كرسى خلافت پيغمبر صلى الله عليه و آله نشستند هيچ‌يك از اين دو اولويت را ندارند.

در اينجا اين سؤال پيش مى‌آيد كه مگر خويشاوندى به تنهايى مى‌تواند دليل بر صلاحيت جانشينى پيغمبر اكرم گردد. پاسخ آن است كه امام عليه السلام ناظر به‌

[١]. انفال، آيه ٧٥.

[٢]. آل عمران، آيه ٦٨.