پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٩ - ترجمه

جدا كرده و در جاى مناسبى غرس مى‌كنند و تعبير به «أَوْلَادِ نَخِيلِ‌» به همين مناسبت است و اين كار دو فايده دارد: نخست اينكه فضاهاى خالى نخلستان بدين وسيله پر مى‌شود و به گفته امام عليه السلام «تُشْكِلَ أَرْضُهَا غِرَاساً».

اين جمله همان گونه كه مرحوم سيد رضى در پايان وصيّت‌نامه آن را توضيح داده مفهومش اين است كه آنقدر از نهال‌هاى جديد نخل استفاده شود و نخلستان پر درخت شود كه براى بيننده تشخيص آن مشكل گردد كه آيا اين همان نخلستان سابق است.

به هر حال تأكيد امام عليه السلام بر گسترش عمران و آبادى اين موقوفات، قابل توجّه است به خصوص اينكه گفته مى‌شود اگر نهال‌هاى كنار نخل را به زودى قطع كنند و براى فروش آماده كنند گاهى به خود نخل آسيب مى‌رساند، بنابراين لازم است آن را تا زمان معينى حفظ كنند و بعد طبق دستور امام عليه السلام و مطابق مفاد وقف‌نامه آن را در همان نخلستان و در همان سرزمينى كه پرورش يافته و از همه جا براى رشد و نمو آن مساعدتر است بنشانند.

اين دستور نه تنها براى موقوفات امام عليه السلام كه براى تمام موقوفات قابل توجّه است، هر چند متأسفانه متوليان سودجو گاه برعكس آن عمل كرده و نخلستان را در معرض آفات قرار مى‌دهند، چرا كه اگر نخلستان پر نخل نباشد سرما و گرما زودتر به آن آسيب مى‌رساند؛ اما هنگامى كه تمام زمين نخلستان پر از نخل شود، آفات و آسيب‌هاى آن كمتر خواهد بود.

اين سخن بدان معنا نيست كه فاصله‌هاى معقول در ميان درختان ناديده گرفته شود كه آن هم سبب تضعيف باغ مى‌شود.

در ضمن به اين نكته بايد توجّه كرد كه بچه‌هاى نخل ممكن است جزء منافع محسوب شوند و حرمت بيع وقف شامل آن نگردد؛ ولى با اين حال امام عليه السلام مى‌فرمايد تا زمانى كه خود نخلستان آن را نياز دارد به خارج از نخلستان نفروشند.