پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٦ - ٢ به چه كسى مىتوان اعتماد كرد؟

آنها در صحنه مايه آرامش مبارزان است و حضورشان مايه ناراحتى و تنش.

شبيه اين معنا همان گونه كه اشاره شد در قرآن مجيد نيز در داستان جنگ تبوك (و همچنين جنگ احد) آمده است؛ در مورد اوّل مى‌فرمايد: «لَوْ خَرَجُوا فِيكُمْ ما زادُوكُمْ إِلَّا خَبالًا وَ لَأَوْضَعُوا خِلالَكُمْ يَبْغُونَكُمُ الْفِتْنَة؛ اگر آنها همراه شما (به سوى ميدان جهاد) خارج مى‌شدند جز اضطراب و ترديد و فساد، چيزى بر شما نمى‌افزودند؛ و به سرعت در بين شما به فتنه‌انگيزى (و ايجاد تفرقه و نفاق) مى‌پرداختند». [١]

و در مورد داستان جنگ احد، در آيه بعد از آن مى‌فرمايد: «لَقَدِ ابْتَغَوُا الْفِتْنَةَ مِنْ قَبْلُ وَ قَلَّبُوا لَكَ الْأُمُورَ حَتَّى جاءَ الْحَقُّ وَ ظَهَرَ أَمْرُ اللَّهِ وَ هُمْ كارِهُونَ‌»؛ آنها پيش از اين (نيز) در پى فتنه‌انگيزى بودند، و كارها را بر تو دگرگون (و آشفته) ساختند؛ تا آنكه حق فرا رسيد، و فرمان خدا آشكار گشت (و پيروز شديد) در حالى كه آنها ناراضى بودند». [٢]

كوتاه سخن اينكه آيات فوق، درس بزرگى به همه مسلمانان مى‌دهد كه هيچ‌گاه در فكر افزودن سياهى لشكر و كميّت و تعداد نباشند، بلكه به اين فكر باشند كه افراد مخلص و باايمان را انتخاب كنند هرچند نفراتشان ظاهراً كم باشد؛ همان‌گونه كه در آيات مربوط به داستان بنى اسرائيل و طالوت و جالوت نيز آمده است؛ «كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ‌». [٣]

[١]. توبه، آيه ٤٧.

[٢]. توبه، آيه ٤٨.

[٣]. بقره، آيه ٢٤٩.