پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٥٩ - شرح و تفسير حق دوست را ضايع مكن

صميميت زندگى مى‌كنند.

در حديثى از امام ابوالحسن على بن موسى الرضا عليهما السلام مى‌خوانيم: «يَنْبَغِي لِلرَّجُلِ أَنْ يُوَسِّعَ عَلَى عِيَالِهِ كَيْلَا يَتَمَنَّوْا مَوْتَه؛ سزاوار است هر گاه انسان نعمتى پيدا كرد خانواده خود را در رفاه قرار دهد مبادا (تضييق بر آنان سبب شود كه) آرزوى مرگ او را كنند». سپس امام عليه السلام در ذيل روايت فرمود: «كسى بود كه امام عليه السلام نعمتى به او داد و او آن نعمت را از خانواده خود دريغ داشت خدا آن نعمت را از او گرفت و به ديگرى داد». [١]

در سومين توصيه مى‌افزايد: «به كسى كه به تو علاقه ندارد (و بى‌اعتنايى يا تحقير مى‌كند) اظهار علاقه مكن»؛ (وَ لَا تَرْغَبَنَّ فِيمَنْ زَهِدَ [٢] عَنْكَ).

زيرا چنين علاقه‌اى باعث ذلت و خوارى انسان مى‌شود. درست است كه طبق دستورات گذشته انسان بايد با كسى كه از او قطع رابطه كرده پيوند برقرار سازد؛ ولى اين در جايى است كه طرف مقابل جواب مثبت دهد؛ اما اگر او بى‌اعتنايى و تحقير مى‌كند نبايد تن به ذلت داد و به سراغش رفت، بلكه بايد عطايش را به لقايش بخشيد. مطابق ضرب المثل معروف، انسان بايد براى كسى بميرد كه او برايش تب مى‌كند.

در چهارمين توصيه مى‌فرمايد: «و نبايد برادرت در قطع پيوندِ برادرى نيرومندتر از تو در برقرارى پيوند باشد و نه در بدى كردن قوى‌تر از تو در نيكى نمودن»؛ (وَ لَا يَكُونَنَّ أَخُوكَ أَقْوَى‌ عَلَى قَطِيعَتِكَ مِنْكَ عَلَى‌ صِلَتِهِ، وَ لَا تَكُونَنَّ عَلَى‌ الْإِسَاءَةِ أَقْوَى‌ مِنْكَ عَلَى‌ الْإِحْسَانِ).

اشاره بر اينكه هر قدر او در قطع پيوند مى‌كوشد، تو بيش از وى اصرار بر پيوند داشته باش و هرچه او در بدى تلاش مى‌كند، تو بيشتر در نيكى تلاش كن.

[١]. كافى، ج ٤، ص ١١، ح ٣.

[٢]. واژه «زهد» خواه با «فى» متعدى شود يا با «عن» هر دو به معناى بى‌اعتنايى كردن است و زاهد را از اين جهت زاهد مى‌گويند كه نسبت به زرق و برق دنيا بى‌اعتناست.