پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٨٤ - شرح و تفسير درهاى توبه و دعا به روى تو گشوده است

است، به تو امر كرده كه از او بخواهى تا عطايت كند و از او درخواست رحمت كنى تا رحمتش را شامل حال تو گرداند»؛ (وَ اعْلَمْ أَنَّ الَّذِي بِيَدِهِ خَزَائِنُ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ قَدْ أَذِنَ لَكَ فِي الدُّعَاءِ، وَ تَكَفَّلَ لَكَ بِالْإِجَابَةِ، وَ أَمَرَكَ أَنْ تَسْأَلَهُ لِيُعْطِيَكَ، تَسْتَرْحِمَهُ لِيَرْحَمَكَ).

در اين چند جمله، امام عليه السلام براى تشويق به دعا كردن به نكاتى اشاره فرموده است: نخست مى‌گويد: از كسى تقاضا مى‌كنى كه همه چيز در اختيار اوست زمين و آسمان و مواهب و نعمت‌ها و روزى‌ها و در يك جمله تمام گنجينه‌هاى آسمان‌ها و زمين؛ بنابراين درخواست از او به يقين به اجابت بسيار نزديك است.

در جمله دوم مى‌فرمايد: به تو اجازه داده و در واقع دعوت كرده تا به درگاهش روى و دعا كنى و اين نهايت لطف و مرحمت است كه كسى نيازمندان را به سوى خود فرا خواند و بگويد: بياييد و درخواست كنيد. اشاره به آياتى همچون: «قُلْ ما يَعْبَؤُا بِكُمْ رَبِّى لَوْ لا دُعاؤُكُم‌» [١] و مانند آن دارد.

در جمله سوم مى‌فرمايد: او تضمين كرده كه دعاى شما را مستجاب كند كه اشاره به آياتى مانند «ادْعُونِى أَسْتَجِبْ لَكُم‌» [٢] و امثال آن است.

در جمله چهارم مطلب را از اذن و اجازه فراتر مى‌برد و مى‌گويد: به شما امر كرده است كه از او درخواست كنيد و طلب رحمت نماييد تا خواسته شما را عطا كند و اين به آياتى نظير: «وَ سْئَلُوا اللَّهَ مِنْ فَضْلِهِ إِنَّ اللَّهَ كانَ بِكُلِّ شَىْ‌ءٍ عَليماً». اشاره دارد. [٣]

در جمله پنجم مى‌فرمايد: «خداوند ميان تو و خودش كسى را قرار نداده كه در برابر او حجاب تو شود و تو را مجبور نساخته كه به شفيعى پناه برى»؛ (وَ لَمْ يَجْعَلْ بَيْنَكَ وَ بَيْنَهُ مَنْ يَحْجُبُكَ عَنْهُ، وَ لَمْ يُلْجِئْكَ إِلَى‌ مَنْ يَشْفَعُ لَكَ إِلَيْهِ).

[١]. فرقان، آيه ٧٧.

[٢]. غافر، آيه ٦٠.

[٣]. نساء، آيه ٣٢.