پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٨٢ - ترجمه

ترجمه‌

(فرزندم!) بدان آن كس كه گنج‌هاى آسمان‌ها و زمين در دست اوست، به تو اجازه دعا و درخواست را داده است و اجابتِ آن را تضمين نموده است، به تو امر كرده كه از او بخواهى تا عطايت كند و از او درخواست رحمت كنى تا رحمتش را شامل حال تو گرداند. خداوند ميان تو و خودش كسى قرار نداده كه در برابر او حجاب تو شود و تو را مجبور نساخته كه به شفيعى پناه برى و خداوند در صورتى كه مرتكب بدى شوى تو را از توبه مانع نشده (و درهاى آن را به روى تو گشوده است).

در كيفر تو تعجيل نكرده (و آن را به موجب اينكه ممكن است توبه كنى به تأخير انداخته) هرگز تو را به سبب توبه و انابه سرزنش نمى‌كند (آن گونه كه انتقام جويان توبه‌كاران را زير رگبار ملامت و سرزنش قرار مى‌دهند) و حتى در آنجا كه رسوايى سزاوار توست تو را رسوا نساخته (آن گونه كه تنگ‌نظران بى‌گذشت فوراً اقدام به رسوا سازى و افشاگرى درباره خطاكاران مى‌كنند) و در قبول توبه بر تو سخت نگرفته است (آن گونه كه معمول افراد كوتاه فكر است) و در محاسبه جرايمِ تو دقت و موشكافى نكرده (بلكه به آسانى از آن گذشته است).

هيچ گاه تو را از رحمتش مأيوس نساخته (هر چند گناه تو سنگين و بزرگ باشد) بلكه بازگشت تو از گناه را حسنه قرار داده (و از آن مهم‌تر اينكه) گناه تو را يكى محسوب مى‌دارد و حسنه‌ات را ده برابر حساب مى‌كند و درِ توبه و بازگشت و عذرخواهى را (هميشه) به رويت باز نگه داشته به گونه‌اى كه هر زمان او را ندا كنى نداى تو را مى‌شنود و هر گاه با او نجوا نمايى آن را مى‌داند، بنابراين حاجتت را به سويش مى‌برى و آن چنان كه هستى در پيشگاه او خود را نشان مى‌دهى، غم و اندوه خود را با وى در ميان مى‌گذارى و حل مشكلات و درد و رنج خود را از او مى‌خواهى، و در كارهايت از او استعانت مى‌جويى، مى‌توانى از