پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٤٦ - شرح و تفسير ايمان به يكتايى او

شرح و تفسير ايمان به يكتايى او

امام عليه السلام در اين بخش از وصيّت‌نامه خود به سراغ يكى از دلايل توحيد مى‌رود، همان توحيدى كه پايه اصلى تمام دين و ركن ركين آن است؛ مى‌فرمايد:

«پسرم بدان اگر پروردگارت شريكى داشت، رسولان او به سوى تو مى‌آمدند و آثار ملك و قدرتش را مى‌ديدى و افعال و صفاتش را مى‌شناختى»؛ (وَ اعْلَمْ يَا بُنَيَّ أَنَّهُ لَوْ كَانَ لِرَبِّكَ شَرِيكٌ لَأَتَتْكَ رُسُلُهُ، وَ لَرَأَيْتَ آثَارَ مُلْكِهِ وَ سُلْطَانِهِ، وَ لَعَرَفْتَ أَفْعَالَهُ وَ صِفَاتِهِ).

امام عليه السلام در يك نگاه براى نفى شريك و همتا براى خداوند به سه امر استدلال مى‌كند:

نخست اينكه اگر خدا شريك و همتايى مى‌داشت حتما حكيم بود و خداوند حكيم بايد بندگان را از وجود خويش آگاه سازد و اوامر و نواهيش را توسط پيامبران خويش به گوش آنها برساند در حالى كه ما مى‌بينيم تمام انبيا بشر را به سوى خداى واحد دعوت كرده‌اند؛ آيات قرآن و متون كتب آسمانى گواه اين مطلب است.

از سوى ديگر اگر پرودگار ديگرى وجود داشت بايد آثار ملك و قدرت و سلطان او در جهان نمايان گردد در حالى كه هر چه در اين عالم بيشتر دقت مى‌كنيم به وحدت آن آشناتر مى‌شويم. جهان مجموعه واحدى است با قوانين يكسان كه بر سر تا سر آن حكومت مى‌كند و اين وحدت كه از ساختمان اتم‌ها گرفته تا كهكشان‌هاى عظيم همه تحت قانون واحدى به حيات خود ادامه مى‌دهند، دليل بر يكتايى آفريدگار و يگانگى خداست.

آن گاه امام عليه السلام در ادامه اين سخن به هفت وصف از صفات خداوند اشاره مى‌كند: