پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٤٥ - بخش سيزدهم

بخش سيزدهم‌

وَ اعْلَمْ يَا بُنَيَّ أَنَّهُ لَوْ كَانَ لِرَبِّكَ شَرِيكٌ لَأَتَتْكَ رُسُلُهُ، وَ لَرَأَيْتَ آثَارَ مُلْكِهِ سُلْطَانِهِ، وَ لَعَرَفْتَ أَفْعَالَهُ وَ صِفَاتِهِ، وَ لَكِنَّهُ إِلَهٌ وَاحِدٌ كَمَا وَصَفَ نَفْسَهُ لَا يُضَادُّهُ فِي مُلْكِهِ أَحَدٌ، وَ لَا يَزُولُ أَبَداً وَ لَمْ يَزَلْ. أَوَّلٌ قَبْلَ الْأَشْيَاءِ بِلَا أَوَّلِيَّةٍ، وَ آخِرٌ بَعْدَ الْأَشْيَاءِ بِلَا نِهَايَةٍ. عَظُمَ عَنْ أَنْ تَثْبُتَ رُبُوبِيَّتُهُ بِإِحَاطَةِ قَلْبٍ أَوْ بَصَرٍ. فَإِذَا عَرَفْتَ ذَلِكَ فَافْعَلْ كَمَا يَنْبَغِي لِمِثْلِكَ أَنْ يَفْعَلَهُ فِي صِغَرِ خَطَرِهِ، وَ قِلَّةِ مَقْدِرَتِهِ، وَ كَثْرَةِ عَجْزِهِ، و عَظِيمِ حَاجَتِهِ إِلَى‌ رَبِّهِ، فِي طَلَبِ طَاعَتِهِ، وَ الْخَشْيَةِ مِنْ عُقُوبَتِهِ، وَ الشَّفَقَةِ مِنْ سُخْطِهِ: فَإِنَّهُ لَمْ يَأْمُرْكَ إِلَّا بِحَسَنٍ، وَ لَمْ يَنْهَكَ إِلَّا عَنْ قَبِيحٍ.

ترجمه‌

پسرم! بدان اگر پروردگارت شريكى داشت، رسولان او به سوى تو مى‌آمدند و آثار ملك و قدرتش را مى‌ديدى و افعال و صفاتش را مى‌شناختى؛ ولى او خداوندى يگانه است همان گونه كه خودش را به اين صفت توصيف كرده است.

هيچ كس در ملك و مملكتش با او ضديت نمى‌كند و هرگز زايل نخواهد شد و همواره بوده است. او سرسلسله هستى است بى آنكه آغازى داشته باشد و آخرين آنهاست بى‌آنكه پايانى برايش تصور شود. بزرگ‌تر از آن است كه ربوبيتش در احاطه فكر يا چشم قرار گيرد.

حال كه اين حقيقت را شناختى، در عمل بكوش آن چنان كه سزاوارِ مانند توست از نظر كوچكى قدر و منزلت و كمى قدرت و فزونى عجز و نياز شديدت به پروردگارت. در راه اطاعتش بكوش، از عقوبتش بر حذر باش و از خشمش بيمناك، زيرا او تو را جز به نيكى امر نكرده و جز از قبيح و زشتى باز نداشته است.