پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧٧ - ٢ نامهاى عجيب از معتضد عباسى

كتاب خدا و بر زبان پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله در مواقف متعدّد بودند. سر انجام اسلام پيشى گرفت و اين دشمن سرسخت مغلوب و منكوب شد و به ناچار در برابر اسلام تسليم گشت در حالى كه قلبش اسلام را نپذيرفته بود و شرك و كفر را در دل پنهان مى‌داشت. خداوند در قرآن مجيد درباره آنها فرموده: «وَ الشَّجَرَةَ الْمَلْعُونَةَ فِى الْقُرْآنِ‌» [١] و همه اتفاق دارند كه اين شجره ملعونه همان بنى‌اميّه هستند و در سنّت نبوى كه راويان ثقه آن را نقل كرده‌اند، وارد شده كه پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله روزى ابوسفيان را بر چهارپايى سوار ديد كه معاويه زمام آن را در دست داشت و يزيد (برادر معاويه) آن چهارپا را مى‌راند.

پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود: «لَعَنَ اللَّهُ الرَّاكِبَ وَ الْقَائِدَ وَ السَّائِق؛ خدا لعنت كند سوار و زمامدار و كسى كه آن را از پشت سر مى‌راند».

نيز راويان روايت كرده‌اند كه در روز بيعت عثمان، ابوسفيان- كه در آن زمان نابينا شده بود (و حاضران در مجلس) كه گمان مى‌كرد همه از بنى‌اميّه هستند- صدا زد: «تَلَقَّفُوهَا يَا بَنِي عَبْدِ شَمْسٍ تَلَقُّفَ الْكُرَةِ فَوَ اللَّهِ مَا مِنْ جَنَّةٍ وَ لَا نَار؛ اى فرزندان عبد شمس- اى بنى‌اميّه- خلافت را همچون گوى از ميدان برباييد به خدا سوگند نه بهشتى در كار است و نه دوزخى» و اين عبارت به يقين كفر صريح است كه لعنت الهى شامل حال گوينده آن مى‌شود.

در روايت ديگرى آمده است كه ابوسفيان روز فتح مكّه بلال را بر بام كعبه ديد- هنوز نابينا نشده بود- كه مشغول اذان است و مى‌گويد: «اشهد أنّ محمّداً رسول اللَّه»؛ ابو سفيان گفت: خوشا به حال عتبة بن ربيعة (يكى از بستگان ابوسفيان كه در جنگ بدر كشته شده بود) كه از دنيا رفت و چنين منظره‌اى را نديد.

[١]. اسراء، آيه ٦٠.