پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥١ - شرح و تفسير ساده زيستها هم دنيا را دارند و هم آخرت را

اين است كه آنها از آن زندگى ساده خود به همان اندازه لذت مى‌برند كه متنعمان، لذت مى‌برند؛ زيرا از يك سو به اندازه نياز تهيه مى‌كنند و انسان نيازمند هنگامى كه به مقصود خود برسد بسيار لذت مى‌برد همچون انسان گرسنه‌اى كه به غذاى ساده‌اى دست يابد و از سوى ديگر چون مى‌دانند حلال است و رضاى خدا در آن است و عقاب اخروى ندارد، با روحى آرام و فكرى راحت و قلبى مطمئن از اين مواهب ساده بهره مى‌گيرند.

بسيارند كسانى كه در يك خانه ساده و كوچك با وسايلى محدود و غذا و لباسى كم‌ارزش زندگى مى‌كنند؛ ولى بر اثر روحيات عالى، از زندگى خود كاملا راضى هستند و آرامش بى‌نظيرى احساس مى‌كنند و خود را بسيار خوشبخت مى‌بينند در حالى كه اكثر ثروتمندان كه در كاخ‌هاى مجلل و با بهترين وسايل زندگى و سفره‌هاى بسيار رنگين روزگار مى‌گذرانند، گرفتار پريشانى خاطر، اضطراب و گاه افسردگى و بيمارى روانى هستند. تجربه اين موضوع واقعيّت گفتار مولا على عليه السلام را در جمله‌هاى بالا كاملا روشن مى‌سازد.

اضافه بر اينها، پرهيزكاران چون زندگى كاملا ساده‌اى دارند به هنگام ترك دنيا حسرتى بر دل آنها نمى‌ماند؛ ولى جباران متكبّر و مترَف با آن زندگى زيبا و پر زرق و برق به هنگام جدايى از دنيا بالاترين حسرت را دارند به خصوص اينكه اگر اعتقادى به آخرت داشته باشند مى‌دانند وزر و وبال اين همه ثروت‌ها به گردن آنها خواهد بود.