پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٥ - ترجمه

الْجَنَّةَ، وَ يُعْطِيَهُ بِهِ الْأَمَنَةَ).

از اين عبارت به خوبى استفاده مى‌شود كه يكى از شرايط وقف كه قصد قربت است در اين وقف‌نامه مورد توجّه قرار گرفته است و بلا فاصله بعد از ذكر نام واقف به آن اشاره شده است.

تعبير امير مؤمنين عليه السلام بعد از ذكر نام مبارك خود براى اين است كه نشان دهد اين وقف‌نامه در ايام حكومتش تحرير يافته هر چند آن حضرت بعد از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله هميشه به عنوان امير مؤمنان- از سوى آگاهان- شناخته مى‌شد.

سپس امام عليه السلام در بخش ديگرى از اين وصيّت‌نامه (وقف‌نامه) كه مرحوم سيد رضى آن را با تعبير به «منها» جدا ساخته است چهار نكته را بيان مى‌كند: در بيان شخص متولى و حق التوليه و مصارف وقف و كسانى كه بعد از وفات يا شهادت متولى اوّل، قائم مقام او مى‌شوند مى‌فرمايد: «سرپرستى اين موقوفه بر عهده حسن بن على است كه به طور شايسته (دور از اسراف و تبذير) از درآمد آن مصرف كند و بخش ديگرى از آن را (در راه خدا) انفاق نمايد و اگر براى حسن حادثه‌اى رخ دهد، و (برادرش) حسين زنده باشد سرپرستى آن را بعد از وى به عهده مى‌گيرد و همان كارى را كه حسن انجام مى‌داد، برادرش انجام مى‌دهد»؛ (مِنْهَا: فَإِنَّهُ يَقُومُ بِذَلِكَ الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ يَأْكُلُ مِنْهُ بِالْمَعْرُوفِ، وَ يُنْفِقُ مِنْهُ بِالْمَعْرُوفِ، فَإِنْ حَدَثَ بِحَسَنٍ حَدَثٌ وَ حُسَيْنٌ حَيٌّ، قَامَ بِالْأَمْرِ بَعْدَهُ وَ أَصْدَرَهُ مَصْدَرَهُ).

جمله «يَأْكُلُ مِنْهُ بِالْمَعْرُوفِ‌؛ از آن به طور شايسته مصرف مى‌كند» ممكن است اشاره به حق التوليه باشد و ممكن است اشاره به استفاده از موقوفه به عنوان موقوف عليهم؛ ولى احتمال اوّل با توجّه به جمله‌هايى كه در آينده مى‌آيد شايسته‌تر است.

از جمله «وَ يُنْفِقُ مِنْهُ بِالْمَعْرُوفِ‌» به خوبى استفاده مى‌شود كه اين موقوفه هم جنبه وقف خاص داشته و هم وقف عام؛ بخشى از آن تعلق به فرزندان آن‌